Altijd weer komt die vraag; hoe werkt dat dan? Maar het is niet in woorden uit te leggen. Het is, zelfs met foto’s, video’s of meekijken met een sessie, nog steeds niet te bevatten. Wil je weten hoe het werkt dan moet je het ervaren. Voelen, wat het met jou doet. Hoe diep het dingen aanraakt, dat waarvan je zelf niet eens wist dat het een liefdevolle aanraking kon gebruiken. Liefdevol, want dat is het echt. De zachtheid waarmee de paarden en ik je naar jezelf en jouw systeem laten kijken is een groot deel van de kracht van dit werk. Niet de methode, niet de resultaten, maar de puurheid. Er mogen zijn, je weer thuisbrengen bij jezelf. Hoewel woorden de lading niet dekken wil ik je meenemen in een sessie. Dat als je, je ogen sluit, je bijna het gevoel hebt dat je er zelf bij was.
Paardencoaching die helpt
Ze zegt niet zoveel maar dat hoeft ook niet. Praten verstoord enkel het proces. Kotina, het paard, staat op een afstandje. Ze lijkt afwezig, alsof ze geen contact maakt. Maar eigenlijk is ze diep verbonden. Met iets zwaars, iets wat nog niet dichterbij kan komen. De stilte wordt steeds groter, alsof het de hele ruimte vult. Ongemakkelijk, maar niemand zegt iets. Ik wacht, want ik weet dat de essentie zich wel toont. Maar eerst moet de ruimte ervoor ontstaan. De beschermingsmechanismen die zo hard hun best doen mogen ontspannen. Niks moet, alles mag er zijn en er zijn geen oordelen. Het is de eerste keer dus het is spannend, er is nog weinig vertrouwen. Enkel maar dat gevoel; hier moet ik zijn.
In elke vezel kun je voelen; er is een afstand. Ik weet niet met wie of wat maar het is voelbaar. Ik benoem wat ik zie en zonder er verder op in te gaan reageert paard Kotina door te gaan gapen, spanning. Ik weet dat we de goede kant op bewegen, maar het is nog kwetsbaar. De spanning die zichtbaar werd door het gapen wordt nu ook voelbaar. Het zou makkelijk zijn om nu te gaan praten en het ongemak daarmee weg te poetsen. Maar dat doen we niet, ik creëer nog meer ruimte door aanwezig te blijven. De spanning wordt zwaarder. Kotina haar ogen vallen bijna dicht en ze laat haar hoofd hangen. Maar ze kan zich er nog niet aan overgeven, ze blijft sterk. Ik vraag of ze dit herkent; jezelf sterk houden, blijven staan en doorgaan ondanks dat je eigenlijk niet meer kan. Even is het doodstil. En dan alsof alle lucht ineens uit je longen ontsnapt, zo valt de spanning weg. Kotina draait een rondje en ploft neer in het zand.
Wat als het er allemaal mag zijn?
Liggen is een kwetsbare positie voor een paard. In de natuur liggen ze als ze ontspannen zijn en zich veilig voelen. Maar in sessies is het anders. We werken juist met spanning en gevoelens. Wanneer de paarden gaan liggen heeft dit dan ook een hele belangrijke betekenis. Het is ook indrukwekkend. Ineens ligt dat grote dier van 500 kilo aan je voeten. Veel mensen maken zich zorgen over het paard, ‘is het niet te zwaar?’ Alles in een sessie is informatie. Dus alleen al die vraag zelf vertelt zoveel.
Ze maakte zich druk om het paard, ik vraag haar die vraag aan zichzelf te stellen omdat het paard iets van haar spiegelt. Ineen voelt ze de druk in haar eigen lijf, de onrust maar vooral de zwaarte. Alsof haar benen haar niet meer kunnen dragen. Alles voelt zwaar en donker. Ze blijft naar het paard kijken, ze kan niet anders. Kotina zakt steeds dieper met haar neus in het zand. Ze ademt zwaar en haar ogen zijn dicht. Het is zo voelbaar in de energie dat er iemand belangrijk is die het zwaar heeft. Ik vraag haar of ze weet om wie het gaat. Een klein knikje is genoeg. Ik hoef niet te weten wie of wat er speelt. Ik maak enkel bewust dat het aanschouwen van de zwaarte van de ander ook zwaar voelt. Dat we de ander willen redden en daarvoor bereid zijn onszelf op te offeren.
Toestaan in het lot van de ander
“Ze ziet je niet. Maar het is niet persoonlijk. Ze kan het niet. Er is iets wat haar volledig in beslag neemt. Misschien weet je wel wat er in haar leven heel zwaar is geweest? Zie haar in dat grotere geheel. Het geheel waar zij geen invloed op heeft. Haar zware lot en de prijs die zij betaald in het leven. Zie dan dat alles wat haar beweegt daar uit voortgekomen is. Ook de keuzes die ze maakte die jou pijn gedaan hebben.” Kotina blijft representeren dat er bij de ander niets beweegt of verandert. De enige weg is die van toestaan in de ander haar lot en dat dit onomkeerbaar is, hoe graag we dit ook anders zouden willen. En dat is net zo goed mijn rol, ik mag hier niets sturen. Enkel aanschouwen dat deze jonge vrouw voor een keuze staat die alles kan veranderen, maar zij is degene die hem moet maken.
“Wat wil jij? Je kunt de ander niet veranderen, enkel de manier hoe jij er naar kijkt en wat dat met jou doet.” Ze weet het, maar weten en het ook kunnen of voelen zijn verschillende dingen. Pas als we er innerlijk klaar voor zijn kan er innerlijk een keuze gemaakt worden en iets gaan bewegen. We blijven aanwezig zonder iets te doen, geen oordelen, verwachtingen of ongemak. Ze mag haar tijd en ruimte nemen. Dit is haar moment, niet dat van mij. Zonder iets te zeggen doet ze een stapje naar achter, en nog een. Er vaalt een straal licht door het raam en bij het laatste stapje achteruit staat ze ineens in het licht. Een diepe zucht, nu kan haar lichaam ontladen. Alles wordt zachter, helderder en de zwaarte blijft achter bij de persoon van wie het eigenlijk is.
Welke prijs ben je bereid te betalen?
Een belangrijke vraag die ik vaak stel is “wat is het je waard?” Het redden van de ander gaat ten koste van iets van jezelf. Het zijn diepgaande onbewuste processen die ons uit onze kracht halen. Er is nooit een goed of fout, enkel een keuze. Maar vaak zijn we ons hier helemaal niet bewust van. We zoeken in wat we weten, wat we meegemaakt hebben of hoe we ons voelen. Terwijl we werkelijk gedreven worden door wat is ons onderbewustzijn speelt. Familiepatronen, loyaliteit en vooral ons ongemak in het aanschouwen van de pijn van de ander.
Wil je een moeiteloos leven, ook wanneer het stormt om je heen? Dan zal je moeten kiezen voor je eigen geluk. Jezelf gunnen het beter te mogen hebben. Niet blijven hangen in kindpijn, overlevingsmechanismen en de zoektocht naar erkenning. Want dan blijf je als dat kind afhankelijk van de ander. Wat vinden zij? Ben ik het waard? Pas als ik mij bewezen heb kan ik mijn waarde voelen. Dan luister je naar je angsten en pijn in plaats van naar wat je lichaam vertelt wat je behoeften in het moment zijn. Dan durf je niet jouw verlangens te volgen. Blijf je trouw aan je systeem en zal je, je blijven aanpassen naar de verwachtingen en wensen van de ander. Oftewel de prijs die je betaald is dat je jezelf kwijt raakt, een hoge prijs voor een illusie. Want de werkelijkheid laat ons zien dat we de ander niet kunnen redden.
Zielswerk met paarden
De term paardencoaching is redelijk bekend. Net zoals het systemisch werk of familieopstellingen. Maar hier bij ons gaan nog een laagje dieper. Voor mij is het zielswerk. Geen woorden, cognitie of gedrag. Hoewel het een hele krachtige methode is bij spanning en trauma werken we ook niet somatisch. We werken met de energie, het onderbewustzijn, maar vooral met de ziel. En de ziel weet precies wat nodig is. Geen stappenplannen of methodieken. Want de ziel kan op eigen kracht de weg vinden. We hoeven het enkel zichtbaar te maken. Verbinden, liefdevol aanraken en aanwezig zijn. Alles mag er zijn. Jij mag helemaal jezelf zijn.
Voel jij dat je hier moet zijn maar vindt je het nog spannend? Weet dat het eng lijkt maar het is juist veel zachter. Een veilige plek. De paarden die het verhaal tot leven brengen, en jij hoeft enkel aanwezig te zijn. Niks moet en alles mag. Het is jouw veld waarin je kunt experimenteren. Voel jij diep vanbinnen die ‘ja’? Je bent zo welkom, we ontmoeten je graag. Lees hier hoe je met mij en de paarden kunt werken.
Liefs
Zielswerk met paarden: Familieopstellingen & Paardencoaching
Elke nieuwste blog direct in je mailbox ontvangen? Meld je hier aan om op de hoogte te blijven!
