We zijn er steengoed in; niet zeggen wat we denken of willen. We doen gewoon wat de rest doet in plaats van wat we zelf belangrijk vinden. En de grote grap is dat anderen ook vaak niet zeggen wat ze eigenlijk denken en doen het ook maar omdat de rest het doet. Oftewel niemand wil het eigenlijk zo maar toch doen we het. Maar waarom dan, en nog veel belangrijker; hoe stop je die groepsdruk? In dit artikel neem ik je mee in mijn visie op waarom we doen wat we niet willen en niet zeggen wat we eigenlijk denken. Wat op diepere lagen hieraan ten grondslag ligt. En wat er nodig is om dit euvel te doorbreken.
Het effect van groepsdruk
Op de kinderopvang hebben ze de regel dat er geen kleinigheidje gegeven wordt bij de traktaties als kindjes jarig zijn. Toch kom ik geregeld thuis met een prul, wat dan toch bij een traktatie meegegeven is. Ik kan mij er groen en geel aan ergeren omdat ik helemaal niet zit te wachten op die troep. De kinderen kijken er niet naar om want ze hebben al zoveel spullen. Het raakt kwijt of verdwijnt meteen in de prullenbak. Kortom heel milieubelastend.
Maar omdat sommige ouders dat meegeven voelen andere ouders zich bezwaard als zij niets meegeven. Dus hoewel ze er zelf misschien niet achter staan, gaan ze het toch ook maar doen. Dit is een vorm van groepsdruk die veel mensen ervaren. Het hoeft niet eens nadrukkelijk benoemd te worden. Want groepsdruk is simpelweg krachtig, vanwege de angst voor uitsluiting.
Want wat als jij niet doet of bent zoals de rest, dan hoor je er niet bij. Niet dat we ons nou bewust druk maken hierover. Maar in ons onderbewustzijn werkt dat wel zo. We voelen ons ongemakkelijk en er komen gedachten als ‘wat zullen ze zeggen’ of ‘wat zullen ze denken’ en niet geheel onbelangrijk ‘wat zullen ze van mij vinden’.
We willen elkaar tevreden houden
Een andere reden waarom we niet zeggen wat we eigenlijk willen, is omdat we het elkaar naar de zin willen maken. Zo was ik eens op een feestje, het eindigde op een terras en niemand wilde daar zijn. De persoon voor wie het feestje was wilde eigenlijk naar huis maar aangezien het voor haar georganiseerd was durfde ze dit niet te zeggen. Een deel van de groep wilde ergens anders heen, maar bleef braaf voor de jarige. De persoon die het georganiseerd had wilde ook ergens anders heen maar vond dat ze dat niet kon maken tegenover de groep.
Als iedereen nou gezegd had wat ze echt wilden, dan was iedereen blij geweest. Nu was het vrij duidelijk dat niemand het echt naar zijn zin had. Toch doen we dat niet want we willen niet egoïstisch zijn of een ander kwetsen. Dus doen we maar wat we denken dat de ander of anderen willen. Maar wanneer die ander precies hetzelfde doet, houden we elkaar dus voor de gek.
De goede vrede bewaren
Vaak is er één of een paar die wel enthousiast zijn. Wanneer we dan uiten dat wij minder enthousiast zijn, kan dit weerstand oproepen. We nemen veel dingen op als een persoonlijke aanval. Alsof wij minder waard zijn wanneer iemand anders een andere mening heeft. Dus wanneer je jezelf uitspreekt kan dat misschien de ander voor de kop stoten. Er kan wrijving ontstaan. Liever bewaren we de goede vrede en passen we ons aan. Ook al gaat dat ten koste van onszelf. Zolang er maar rust is in de groep dan voelen we ons veilig. En zolang wij er maar onderdeel van mogen blijven.
Veiligheid is alles
Op onbewuste lagen komt alles dus eigenlijk terug bij ons gevoel van veiligheid. We willen niet verstoten worden want de groep is onze veiligheid. We doen er dus alles aan, aanpassen, pleasen, opofferen, alles om maar te zorgen dat wij bij de groep mogen blijven. Dus houden we elkaar voor de gek en doen we dat wat we denken dat van ons verwacht wordt.
Om dit te doorbreken vraagt dan ook de moed om voor jezelf te kiezen ongeacht de gevolgen. Dat is kwetsbaar maar tegelijk heel krachtig. Zeggen wat je denkt met de mogelijkheid dat je de ander kwetst. Doen wat goed is voor jou ook als je daarmee een ander voor het hoofd stoot. Het risico nemen om verstoten te worden en niet meer bij de groep te horen.
Alles begint in onze familie
Alles wat we ervaren met de mensen om ons heen is een spiegel van onze familie. Ons diepste gevoel van veiligheid begint dan ook binnen onze familie. De angst om er niet bij te mogen ligt in de diepste essentie dan ook binnen de familie. Dat is de plek waar we niet verstoten willen worden. En daarom leren we ons te conformeren naar de waarden en normen van onze familie.
Bijvoorbeeld als er een onuitgesproken regel in de familie is dat je niet je mening uitspreekt dan is dat hoe je je dient te gedragen. Uit loyaliteit naar je familie zal jij dan ook niet je mening uitspreken. Ongeacht of de groep jouw familie is of een andere groep. Deze onbewuste loyaliteit maakt dat jij je niet uitspreekt.
Wil je dit doorbreken dan begint het bij het doorbreken van jouw loyaliteit. Het zichtbaar maken van de onzichtbare verbanden met je familiesysteem. De paarden en ik helpen je er graag bij tijdens een verbindingsdag.
Paarden voelen jouw diepste blokkades, patronen en loyaliteit en maken ze zichtbaar. Zodat jij ze aan kunt kijken en ter plekke een verschuiving kunt maken die je een gevoel van vrijheid gaat geven, wat meteen voelbaar is. Want ik gun het jou ook dat jij gaat doen wat jij wilt en je durft uit te spreken in wat je echt denkt of voelt.
Elke nieuwste blog direct in je mailbox ontvangen? Meld je hier aan om op de hoogte te blijven!
