Een van de grootste pijnstukken naast verlies is dat van afwijzing. Een onderbroken uitreiking is wanneer een kind uitreikt naar ouders en ouders het kind onbedoeld afwijzen. Kinderen zijn afhankelijk en hebben behoefte aan zorg, fysiek én emotioneel. Wanneer het kind uitreikt vraagt het om iets wat het nodig heeft, wanneer dit (regelmatig) niet beantwoordt wordt trekt het kind zich emotioneel terug. Dit kennen we ook wel als een hechtingsstoornis of hechtingsproblematiek. Het kind leert al snel volwassen te worden. Deze kinderen groeien op met zorgen voor, sterk zijn, aanpassen en diverse andere overlevingsstrategieën. Ze hebben moeite met ontvangen en kwetsbaar durven zijn. Zij hebben niemand nodig, ze vertrouwen niet meer. Ze vragen niet om hulp want ze hebben ooit geleerd dat er geen hulp komt. Herkenbaar? Lees dan snel verder.
De rol van ouders
Ouders hebben de taak om voor een kind te zorgen, zowel fysiek als emotioneel. Toch lukt het veel ouders niet om aan die behoeften te voldoen. Dat ouders niet in staat zijn om dit te geven kan heel veel verschillende oorzaken hebben. De ouder kan letterlijk fysiek er niet zijn door scheiding, overlijden, werk etc. Maar ook als ouders er fysiek wel zijn betekent dit niet dat ouders ook capabel zijn om te geven. Mogelijk spelen er fysieke problemen zoals ziekte, verslaving of zijn ouders niet in staat simpelweg door hoe ze zelf opgevoed zijn.
Soms zijn ouders heel zorgzaam voor hun kinderen. Er is nergens een tekort aan en toch kan ook daar een onderbroken uitreiking ontstaan. Dit wordt dan meestal veroorzaakt door een emotioneel afwezige ouder. Dit heeft te maken met wat ouders zelf meegemaakt hebben in hun leven. Een groot verlies of een trauma wat ze meedragen. Veel hechtingsproblemen ontstaan al in de relatie met eigen ouders wat zo generatie op generatie doorgegeven wordt.
Positie van een kind
Ongeacht de leeftijd hoort een kind op de positie van kind te zijn ten opzichte van ouders. Ook als het kind zelf al volwassen is blijft het een kind van de ouders. Dat is de emotionele positie waar iedereen het best tot zijn recht komt. Ouders zijn in de positie van geven en kind in de positie van ontvangen. Echter bij een onderbroken uitreiking komt vaak het kind in een positie boven ouders. Ze gaan voor ouders zorgen, fysiek en/of emotioneel. Ze kunnen dan niet meer ontvangen en ook niet meer kind zijn. Ze nemen te veel verantwoordelijkheid op zich en komen moeilijk los van dit patroon.
De kunst is om weer in die kind positie terug te gaan. Dit is makkelijker gezegd dan gedaan. Veelal zijn er oordelen op ouders doordat het kind zich in de steek gelaten of afgewezen voelt. Of de hardnekkige reddersrol; het kind wil onbewust de ouders redden. Ergens hebben ze het gevoel dat ouders niet sterk genoeg zijn of zijn ze bang ouders te verliezen.
Onderbroken uitreiking herstellen
Wanneer het kind stopt met uitreiken is het vertrouwen weg. Opnieuw leren uitreiken vraagt dan ook enige moed. Overgave en in verbinding komen met het verdriet dat achtergebleven is. Opnieuw die afwijzing voelen en dan deze ervaring ombuigen. Het was geen afwijzing, het was niet persoonlijk. Ouders konden het gewoon niet. De ervaring in een groter perspectief zetten. Wat zit erachter dat ouders het niet konden. Maar vooral het toestaan van dat het is zoals het is. Acceptatie. Ouders zijn wie ze zijn en dat is genoeg.
Opnieuw uitreiken betekent opnieuw het leven willen ontvangen. Met alles erop en eraan. Ook de dingen die we misschien liever niet wilden. Maar daardoor ook openstaan voor al het goede. Overvloed en geluk kunnen ook niet meer naar ons toestromen wanneer we de deur van ons hart gesloten houden. Ouders gaven ons het leven dus via ouders mogen wij het leven ontvangen en doorgeven.
Leven met een open hart
De verbinding met ouders herstellen en onszelf weer als kind positioneren heeft niets te maken met het werkelijke contact met ouders. Soms is het beter wanneer er fysiek geen contact meer is. Het is puur en alleen gericht op de emotionele laag. De verbinding vanuit je hart. Niet langer jezelf beschermen door die muur maar je hart weer kunnen openen. Ook voor de goede dingen en de goede mensen. Zachtheid in je leven terughalen. Weer speels kunnen zijn zoals een kind, los van alle verantwoordelijkheden. Hulp durven vragen en kunnen ontvangen. Voelen dat je echt niet alles alleen hoeft te doen. Je hoeft enkel de juiste mensen om je heen te verzamelen. En jezelf gunnen dat het goed mag gaan, makkelijk. Het leven kan en mag makkelijk zijn. Je hoeft niet langer sterk te zijn, je mag leunen.
Deze innerlijke beweging is lastig. Vooral wanneer we al zolang sterk geweest zijn. Keer op keer bewezen hebben dat we het prima alleen kunnen. Maar wanneer je op dat punt komt dat je voelt: ‘ik wil dat niet meer’. Weet dan dat de paarden en ik je met open armen ontvangen. Bij ons kun je jezelf openstellen er zijn geen oordelen of goed of fout. Een warme veilige plek om alle oude pijn de ruimte te geven. Hier leer je opnieuw te verbinden en vindt je dat stukje vertrouwen terug wat je verloren was. Lees meer over hoe wij graag met jou samen dit proces aangaan.
Zielswerk met paarden: Systemisch werk & Paardencoaching
Elke nieuwste blog direct in je mailbox ontvangen? Meld je hier aan om op de hoogte te blijven!
