Ze vraagt of ze mag zitten. Haar lichaam is moe. Ze doet haar best, zoals altijd. Meer dan haar best zelfs en toch lukt het niet. Ze kan zich niet openstellen. Logisch, want openstellen is kwetsbaar. En kwetsbaarheid voelde lange tijd niet veilig. Dus probeert ze harder haar best te doen. Omdat ze zo graag wil voelen. Loslaten. Ontladen. Maar hoe harder ze probeert, hoe meer haar lichaam op slot gaat. Laat mij je in dit blog meenemen in een zachte reis naar binnen. Waar juist alles er mag zijn. Waar er geen moeten is en kleine stapjes van grote betekenis zijn. Laat het je inspireren in jouw eigen proces.
Wat als voelen niet lukt
Veel mensen die bij mij komen herkennen dit. Ze weten vaak precies waar hun spanning vandaan komt. Hebben al veel innerlijk werk gedaan. Gepraat, gelezen, onderzocht, begrepen. En toch blijft het lichaam gespannen. Alsof het zich nergens echt durft te ontspannen. Omdat voelen niet iets is wat we met ons hoofd doen. Het lichaam moet zich daar ook veilig genoeg voor voelen. En wanneer je jarenlang hebt geleerd om jezelf sterk te houden, grenzen te negeren of gevoelens weg te drukken, raak je langzaam het vertrouwen in je lichaam kwijt en je lichaam het vertrouwen in jou.
Dan ontstaat er vaak een vicieuze cirkel. Je wilt voelen, dus ga je harder je best doen. Maar juist die druk zorgt ervoor dat je lichaam zich verder afsluit. Het voelt misschien alsof je faalt. Alsof hoe hard je ook probeert, het nooit echt lukt. En dat steekt en zo blijf je in rondjes draaien. Maar voelen begint niet bij nog harder je best doen.
Maar bij aanwezig durven zijn bij wat er is.
Het mag ongemakkelijk zijn
Teleurgesteld kijkt ze naar haar voeten. De paarden staan op een afstandje. Precies zoals haar gevoel al jaren op afstand staat. En toch zijn ze volledig aanwezig. Rustig. Zacht. Zonder iets van haar te verlangen. Alsof hun aanwezigheid haar uitnodigt om heel even niets hoog te hoeven houden. Ik weet hoe graag ze wil. Hoe snel ze vooruit wil. Hoe sterk de neiging is om controle te houden.
Maar juist daarom nodig ik haar uit om niets te forceren. “Blijf maar met je aandacht bij de plekken waar je spanning voelt. Ik weet dat het ongemakkelijk is. Dat is oké.” Dan rolt er ineens een traan over haar wang. Niet omdat er iets opgelost werd. Maar omdat er eindelijk erkenning kwam voor wat ze voelde. Want dat mocht er vroeger niet zijn. Verdriet was te pijnlijk. Ongemak moest weg. Je moest sterk zijn. Je moest je goed voelen.
Niet willen oplossen is vaak de oplossing
Wanneer we spanning voelen, willen we daar vaak zo snel mogelijk vanaf. We zoeken naar rust. Ontspanning. Een oplossing. Logisch natuurlijk. Want ongemak voelt onprettig. Maar juist in dat snelle willen oplossen raken we vaak verder verwijderd van wat ons lichaam eigenlijk probeert te vertellen. Ons lichaam geeft meestal niet ineens signalen. Vaak gebeurt dat al veel langer. Eerst subtiel. Tot we er steeds opnieuw overheen gaan. En hoe vaker we niet luisteren, hoe harder het lichaam moet gaan roepen. Tot het op een dag misschien niet meer lukt om door te gaan zoals altijd.
En dan besluiten we ineens dat we willen luisteren. Willen voelen. Willen ontspannen. Maar vertrouwen laat zich niet forceren. Een lichaam dat zich jarenlang niet veilig heeft gevoeld, opent zich niet omdat wij besluiten dat het nu moet gebeuren. Dus proberen we ook ontspanning weer te bereiken vanuit controle. We willen dat het weggaat. Dat het lukt. Dat we eindelijk rust voelen. Maar echte ontspanning ontstaat vaak pas wanneer niets opgelost hoeft te worden. Wanneer ook het ongemak even mag bestaan. Wanneer er niet alleen aandacht is voor de delen die we graag willen voelen, maar juist ook voor de delen die moe zijn, gespannen zijn of zich afgesloten hebben.
Ruimte om te voelen
Langzaam breekt er iets van de harde schil. De paarden bewegen naar haar toe. Ze beginnen te gapen. Waarmee ze haar helpen om iets van de spanning los te laten. Ik benoem hoe ze haar steunen. Dat ze het niet alleen hoeft te dragen. Dat verlangen naar verbinding was zo lang onderdrukt, dat ze bijna vergeten was hoe het voelde om echt dichtbij te mogen komen. Met iedere snik vloeit er wat meer spanning weg. Niet omdat het moet. Maar omdat haar lichaam eindelijk voelt dat het niet meer alles alleen hoeft te dragen. Ze voelt zich gezien. Gehoord. En alles wat ze meedraagt mag er zijn.
Soms lijkt het alsof we bijna niets doen. Maar juist daarin gebeurt zoveel. Door niet te forceren. Door niets op te willen lossen. Door simpelweg aanwezig te blijven bij wat er is. Dan kan het lichaam langzaam ontspannen. En ontstaat er stap voor stap weer vertrouwen.
De kracht van de paarden
Paarden zijn van nature aanwezig in het hier en nu. Ze voelen feilloos aan wat er gebeurt, zonder oordeel of verwachting. Ze reageren niet op hoe we ons voordoen, maar op wat er vanbinnen leeft. Juist daardoor helpen ze ons om weer in contact te komen met onszelf. Wanneer spanning, controle of vermoeidheid de overhand nemen, brengt hun aanwezigheid vaak rust. Alsof je lichaam heel even mag ontspannen in plaats van voortdurend alert te hoeven zijn.
Wil je dit zelf eens ervaren? Dat kan tijdens het Ontspanningsmoment tussen de paarden. Een zachte meditatie in het bijzijn van de paarden, waarbij niets hoeft behalve aanwezig zijn. Voel je dat je verlangt naar meer rust, zachtheid en verbinding met jezelf? En wil je niet alleen ontspannen, maar ook onderzoeken hoe je minder hoeft te dragen en meer mag ontvangen?
Dan ben je welkom bij het traject De herstelde uitreiking. Een zachte maar diepgaande reis waarin je stap voor stap mag leren vertragen, voelen en jezelf niet langer voorbijgaan. Zonder hard te hoeven werken. Op jouw tempo.
Zielswerk met paarden: Familieopstellingen & Paardencoaching
Elke nieuwste blog direct in je mailbox ontvangen? Meld je hier aan om op de hoogte te blijven!
