We zijn het normaal gaan vinden om onze grenzen te blijven verleggen. Je bent moe, maar toch ga je door. Alsof je altijd “aan” staat en dat gevoel is gaan wennen. Alsof vermoeidheid en innerlijke onrust er nu eenmaal bij horen. Je lichaam is continu gespannen waardoor ontspannen steeds lastiger wordt. En misschien herken je zelfs niet meer
wat echte ontspanning eigenlijk is. Pas wanneer je echt even “uit” staat voel je hoe moe je eigenlijk bent. Dan merk je hoeveel je al die tijd van jezelf hebt gevraagd. Hoe je eigenlijk in een overlevingsmodus stond zonder dat je het doorhad. Omdat het zo vertrouwd voelde. In dit blog neem ik je mee in een stukje bewustwording. Weet jij nog wat echte ontspanning is? En hoe je weer kunt uitrusten en opladen?
Altijd sterk zijn
Je bent iemand die veel voelt. Die er is voor anderen en die verantwoordelijkheid neemt. Met liefde zorg je en geef je. Maar ontvangen….. dat is lastig. Net zoals hulp vragen. Je doet het liever zelf, op jouw manier. Dat voelt veilig. Het is alsof je in een rad zit. Je blijft rennen want als je stopt, voelt het alsof je omvalt. Dus ga je toch weer door. Verleg je opnieuw je grenzen. Zonder te beseffen dat je niet je energie gebruikt maar je adrenaline. Je zenuwstelsel raakt overbelast maar het voelt alsof je niet anders kunt. En dat went.
Er is ook een andere kant. De waardering van mensen dat je altijd voor ze klaar staat. Opmerkingen zoals; “hoe doe je het toch”. Het gevoel dat je sterk bent, dat je alles onder controle hebt. Dat niemand iets op je aan te merken heeft.
Waarom je niet kunt ontspannen
Misschien herken je deze gedachte: “Even volhouden dan kan ik straks rust nemen”. Een goede nacht slapen, een dag voor jezelf of op vakantie. En dan ben je weer opgeladen. Maar wat vaak gebeurt is dat je lichaam niet mee kan. Zodra je probeert te ontspannen komt de onrust juist omhoog. Veel mensen merken dat ze niet meer kunnen ontspannen
en een constante innerlijke onrust voelen. En de makkelijkste manier om dat niet te voelen: Afleiding. Dus ga je weer door. En zo blijft de cirkel bestaan.
Wat vaak over het hoofd wordt gezien is dat er een diepere laag onder ligt. De onrust draag je vaak al veel langer met je mee. Vaak begint dit al in je kindertijd. Waar je ergens bent gaan dragen wat niet van jou is. Zonder dat je het doorhad ben je gaan zorgen. Misschien voor de sfeer in huis, voor een ouder, voor wat er niet werd uitgesproken. Onverwerkte pijn die diep in de generaties doorgegeven wordt. Je voelde aan wat nodig was en paste je daarop aan.
Dragen wat niet van jou is
Geleidelijk aan nam je onbewust werd je de sterke. Je werd degene die:
- aanvoelt
- opvangt
- sterk blijft
Niet bewust en niet met de verkeerde intenties. Maar er was niemand die jou ervoor beschermde. Dus je moest het zelf doen. Je nam verantwoordelijkheid die niet bij jou hoorde omdat er niemand anders was die het op zich nam. Liefdevol en puur. Maar je was nog zo klein, zo kwetsbaar. En het was eigenlijk te zwaar. Een last op je schouders. Maar je kon niet opgeven, net als nu, dus je gaf alles. Je hield je staande. En het lukt, nog steeds. Maar tegen welke prijs?
Wat dit met je lichaam doet
Je lichaam leert:
- Alert zijn
- Voelen wat er speelt
- Zorgen voor de ander
Maar niet:
- Ontspannen
- Ontvangen
- Loslaten
En dat is precies waarom je nu merkt:
- Dat je moe bent
- Dat je hoofd niet stopt
- Dat je onrust voelt
- Dat je moeilijk kunt ontvangen
Waarom “rust nemen” niet helpt
Je kunt een dag vrij nemen, een massage boeken of proberen te ontspannen. Maar dat betekent niet dat je lichaam zich veilig voelt. Je voelt je misschien even beter maar de werkelijke oorzaak van je onrust blijft onzichtbaar aanwezig. En komt steeds weer terug. Zolang je lichaam niet leert dat het mag loslaten. Dat je niet meer hoeft te dragen wat niet van jou is. Blijft de innerlijke onrust bestaan.
Veel mensen denken ‘er is iets mis met mij’. Maar er is niks mis met jou. Je hoofd zegt ‘ik wil ontspannen’ maar je lichaam zegt ‘ik moet alert blijven’. Zonder verbinding met je lichaam kan spanning niet echt losgelaten worden. Zolang ons lichaam zich niet veilig voelt, blijft het zenuwstelsel alert.
Een eerste stapje naar spanning loslaten
We kunnen deze diepgaande patronen en een overbelast zenuwstelsel niet doorbreken door een momentje van rust, helaas. Maar als je al zo vermoeid bent, zo weinig ruimte voelt. Dan kun je niet nog meer erbij op je bordje. Maar op dezelfde manier doorgaan brengt je ook niks. Kortom ergens vraagt het een keuze. Je hoeft niet nog harder je best te doen of iets aan jezelf te veranderen. Het begint juist met minder. Minder doen, minder “aan” staan. Vertragen, verzachten. De lat niet zo hoog en niet zo streng zijn voor jezelf.
Het begint met een keuze. Ik wil het niet langer zo…. Je hoeft niet te weten hoe. Je hoeft enkel maar te besluiten dat je het anders wilt. Want dat is het moment dat je verbinding gaat maken met jezelf. Alsof je tegen je lichaam zegt; ik luister. En natuurlijk is het vertrouwen na jarenlange over je eigen grenzen gaan niet ineens terug. Maar het is een eerste stapje. Juist met dit soort processen wil je niet nog meer forceren. Het mag in kleine stapjes, op jouw tempo. Wat heb je écht nodig. Welke plekken vragen aandacht. Kun je daar verbinding mee maken. Kan je weer leren vertrouwen op jezelf? Kan je lichaam zich weer veilig voelen.
Moeite met ontvangen
Wanneer je gewend bent om te dragen wordt ontvangen moeilijk. Je vraagt niet snel om hulp of neemt het niet aan. Terwijl dat juist is wat je nodig hebt. Wanneer je de keuze maakt om het anders te doen betekent het niet automatisch dat alles als vanzelf verandert.
Je mag ervaren dat je:
- niet alles hoeft te dragen
- niet altijd sterk hoeft te zijn
- weer mag ontvangen
Dan leert je lichaam dat het veilig is om te ontspannen. Dan ontstaat er ruimte en rust. Dit is een belangrijk kantelpunt. Daar ontstaat echte verandering.
De herstelde uitreiking
In mijn traject “De herstelde uitreiking” werken we samen met de paarden. Niet om iets te forceren. Maar om een bedding te creëren waarin jouw systeem mag verzachten en vertragen. Van daaruit wordt zichtbaar wat jij bent gaan dragen. En ontstaat er ruimte om dat los te laten. Voel je een ja, je bent ontzettend welkom!
Twijfel je nog of de stap te groot? Dan is er ook mijn “ontspanningsmoment tussen de paarden“. Een eerste stapje door even te verstillen in het bijzijn van de geweldige paarden. Ze helpen een veld neer te zetten waar je in kunt zakken. Veiligheid waardoor je lichaam even “uit” kan. Met een begeleide meditatie help ik je om weer verbinding te maken met je lichaam. Je hoeft even niets maar dat ene moment kan je al zoveel brengen.
Meer informatie over het traject ‘de herstelde uitreiking’: Klik hier
Meer informatie over het ‘ontspanningsmoment’: Klik hier
Zielswerk met paarden: Familieopstellingen & Paardencoaching
Elke nieuwste blog direct in je mailbox ontvangen? Meld je hier aan om op de hoogte te blijven!
