Vroeger was er een duidelijke manier van leven. Er was een verdeling binnen het gezin en kinderen hielpen mee. Er was een samen. Samen dragen, delen in zowel het goede als in de lasten. Iedereen had zijn eigen steentje bij te dragen. Tegenwoordig is het heel anders. De lat ligt veel hoger. We moeten zoveel. En eigenlijk als je erover nadenkt dan zijn het niet eens essentiële dingen. Geld verdienen, carrière maken, de beste zijn in sport of muziek. School en werkprestaties. Een mooi huis en er perfect uitzien. Meer kunnen, meer begrijpen, meer weten, meer, meer en nog meer. Maar de prijs die we betalen is hoog. Veel vrouwen vooral zijn uitgeput, kunnen niet meer ontspannen en ervaren een gebrek aan eigenwaarde. Het altijd sterk zijn, ‘aan’ staan en zichzelf over grenzen duwen creëert een vicieuze cirkel waar geen uitweg in lijkt te zijn. Laat mij je meenemen in een stukje bewustwording. Een eerste stap naar het doorbreken van dit patroon. Want hoewel we het allemaal ‘normaal’ zijn gaan vinden, het is niet normaal.
Leven op adrenaline voelt als energie (maar dat is het niet)
De snelheid waarmee we leven is gigantisch. Ik word er al moe van als ik er maar aan denk. En dan woon ik nog mooi buitenaf in rust. Op een plek waar er nog een soort van ouderwetse leefstijl is. Ik kom niet graag in de grote stad. Ik noem het altijd de jungle. Een plek waar mensen nog sneller leven, uit verbinding en waar alles draait om de buitenkant. Althans zo voelt het voor mij. Ik ben altijd moet en overprikkeld van alle drukte, de geluiden en onrust die er is. Toch zijn er veel mensen die wel zo leven. Overvolle agenda’s, sociale verplichtingen en vooral veel adrenaline.
Toen wij net verhuisd waren stond ik ook zo aan. Adrenaline was mijn brandstof, het voelde als energie terwijl ik eigenlijk aan het overleven was. Ik bleef maar doorgaan, ik had geen migraine of last van vermoeidheid. Eerst dacht ik dat het lag aan dat ik zo blij was op de boerderij. Dat ik eindelijk op de juiste plek was en hier helemaal opbloeide. Maar mijn slapeloze nachten gingen over in gewone nachtrust. Mijn lichaam begon te wennen en met het wennen aan de nieuwe plek, nieuwe geluiden en het einde van de verhuizing kwam ontspanning. En met de ontspanning kwam de terugslag. Ineens kon ik voelen hoe moe ik eigenlijk was.
Pas als je ontspant, voel je hoe moe je eigenlijk bent
Naar mijn idee is dit ook iets wat gebeurde in de tijd van corona. We werden allemaal verplicht om te vertragen. Even niets meer van sociale verplichtingen. Geen druk over hoe eruit te zien. Er viel veel weg en daardoor werden we ook geconfronteerd met de uitputting. Vervolgens teruggaan naar diezelfde snelheid van leven, die druk. Dat lukte niet iedereen. Vooral vrouwen kwam in een soort burn out.
Ondertussen zijn we weer op volle toeren en vinden we het allemaal maar normaal. Ik merk het zelf ook zwemles, schoolgesprekken, ondersteunen bij huiswerk, het huishouden, belastingaangifte, boodschappen, nieuwe kleren voor de kids, verjaardagen, naar de kapper. Zomaar een paar dingen waarvan sommige wekelijks terugkomen en andere zich telkens afwisselen voor nieuwe ’to do’ dingen. Mijn hoofd zit vol met ‘ik moet’. En veel dingen zijn niet eens leuk, maar kan ik ook niet onderuit. Ze nemen ruimte in van de dingen die ik wel leuk vind maar waar ik geen tijd of energie meer voor heb.
Waarom we als vrouw zoveel blijven dragen
En dan slaat de uitputting weer toe. Hoofdpijn is het eerste signaal, wat als ik het negeer doorzet naar migraine. Stroop in mijn benen en ogen die ik amper kan openhouden na weer een slechte nacht. Er is altijd wel iets of iemand dat de nachtrust kan verstoren. Rowen is geregeld een keer wakker, Evina die moet plassen, Jacco die slaapwandelt. Maar de wekker gaat en iedereen moet weer naar school of werk dus in de actie. En dan denk ik vaak iets als; “stel je toch niet zo aan zo zwaar is het niet. Jij hebt zo een luizenleventje waar maak je, je toch druk om.” En als mijn lijf de rem erop zet dan vraag ik mij weer af waarom ik daar last van heb en Jacco wel altijd door kan. Het zal wel aan mij liggen….
Veel vrouwen merken dat ze niet meer kunnen ontspannen, ook al willen ze dat wel. Ze zijn enorm streng voor zichzelf. Terwijl een vrouwenlichaam anders werkt als het lichaam van een man. Vroeger hadden vrouwen gezamenlijk een moment van rust tijdens hun menstruatie. Nu vinden we zelfs van elkaar dat we ons niet zo aan moeten stellen. Waar de man nog één duidelijke taak heeft; geld verdienen. Zien we vrouwen ook geld verdienen maar ook nog steeds de meeste zorgtaken op zich nemen. En natuurlijk is het niet zo zwart wit. Toch is er wel degelijk een patroon te zien waar mannen het zichzelf veel makkelijker maken, makkelijker ontvangen en ook een veel constantere energie hebben. Vrouwen daarentegen zijn gevoeliger, cijferen zichzelf weg, zorgen en dragen terwijl ze vaak moeilijk kunnen ontvangen. Daar ontstaat dus een scheve balans. De vrouw die meer moet, wil en waar de lat al 10x hoger ligt. Want we worden constant beoordeeld. Uiterlijk, gedrag, prestaties. En de hoogste lat die leggen we natuurlijk ook zelf.
Wat als dit helemaal niet normaal is?
Wat als we er anders naar zouden kijken. Zien dat het niet normaal is om altijd ‘aan’ te staan en zoveel van onszelf te vragen. Dat we meer terug mogen naar een natuurlijke staat van zijn. Het luisteren naar ons lichaam. Leven in het hier en nu. Vaker vragen aan onszelf ‘wat heb je nu nodig?’ In plaats van; doe dit, doe dat. Niet eerst onszelf pushen om dingen te doen waar we een ‘nee’ op voelen om dan onszelf te belonen met rust wat eigenlijk niet meer lukt omdat je al zover over je grens gegaan bent. Dat we juist trouw blijven en voelen waar we een ‘ja’ op voelen en dat gaan doen.
Dit vraagt een radicale verandering in onszelf. Want om ons heen draait de gekte door. Kunnen we weerstand bieden aan die groepsdruk. Kunnen we onze eigen oordelen en de lat die we onszelf opleggen loslaten. Durven we in het diepe van ‘niet weten’ te springen en het vertrouwde; doorgaan op wilskracht in te ruilen voor ontspanning en plezier? Dit begint bij een klein stapje van bewustwording. Een klein besef dat dit patroon niet 1 2 3 te doorbreken is. En dat misschien het allerbelangrijkste ook niet is om het te doorbreken. Maar dat we juist de focus brengen naar het lichaam eerst helpen om zich veilig te voelen. In kleine stapjes opnieuw leren wat ‘normaal’ is. Het lichaam leren om ‘uit’ te gaan.
Van altijd “aan” naar leren ontspannen
Misschien herken je jezelf hierin. En voel je dat het anders mag. Dat je lichaam eigenlijk al langer aangeeft
dat het rust nodig heeft? Dan is dit precies waar mijn ontspanningsmoment tussen de paarden voor is. Geen moeten, geen diep proces. Maar eerst weer leren ontspannen.
Je bent welkom bij mij en de paarden in Grijpskerke, Zeeland. Stuur me gerust een berichtje of reserveer meteen jouw plekje voor het eerstvolgende ontspanningsmoment tussen de paarden.
