Hoe we ons voelen bepalen we zelf. Toch ervaren we dit vaak niet zo. We maken de ander verantwoordelijk voor hoe wij ons voelen. We laten onze emoties ontstaan door interactie. Actie – reactie. Oude pijnstukken en onverwerkte triggers zorgen ervoor dat we telkens opnieuw geraakt worden. We krijgen het idee dat het leven het op ons gemunt heeft, of die persoon. Terwijl het eigenlijk enkel spiegels zijn van iets wat in onszelf leeft. Dus in plaats van te vechten tegen die triggers of te vluchten voor de pijn mogen we het conflict uit onszelf halen. Geen triggers meer, geen spiegels; enkel nog de herinnering aan iets wat ons eerder pijn deed. Rust, een intern gevoel van vrede. Hoe fijn zou dat zijn? Lees in dit blog hoe jij het conflict in jezelf kunt aangaan om het te helen, zodat het een kracht wordt.
De pijn van het conflict
Het conflict dat we in onszelf ervaren komt voort uit de relatie met een dierbare. Vaak één van onze ouders of verzorgende. Ergens zijn we gekwetst. Door wat die ander zei of deed. Iets wat heel diep raakte of iets kleins dat zich bleef herhalen. “Jij kunt dat niet” of “wat ben je toch waardeloos”. Misschien de afwezigheid toen aanwezigheid nodig was of de roep om hulp die niet beantwoord werd. De onderbroken uitreiking van een kind.
Deze pijn dragen we mee. Misschien hebben we het diep weggestopt of vechten we ertegen. Zolang we er geen vrede mee hebben blijft het conflict sluimeren. Onze buitenwereld spiegelt onze binnenwereld daarom krijgen we ook dit conflict gespiegeld. Misschien door een die partner die ook telkens opnieuw vertelt dat je niets waard bent. Of als je dan eindelijk om hulp vraagt en er niemand is die tijd heeft om je te helpen. Dezelfde pijn in een ander jasje.
Bewustwording in jezelf
Wanneer anderen iets triggeren of het leven ons uitdagingen geeft dan zien we dit vaak als iets dat ons overkomt. We kunnen er zelf niets aan doen. En dat is in zekere zin waar. Echter we maken onszelf dan ook tot slachtoffer en leggen de verantwoordelijkheid voor hoe wij ons voelen buiten onszelf. En dit maakt dat we niet meer aan het roer staan van ons eigen leven. Nee, we kunnen een ander niet veranderen en het leven niet sturen. Echter we hebben wel invloed op hoe wij ons voelen door deze gebeurtenissen.
Vaak worden we boos, maar dat is eigenlijk alleen maar een manier om niet te hoeven voelen wat er achter die boosheid zit; verdriet. Dat is het conflict wat we ervaren met het leven of de mensen om ons heen. Niet beseffend dat wij op die manier het conflict, de onrust en boosheid met ons mee dragen. Dit is een keuze. Want we kunnen ook anders kiezen. Dan zien we dat de ander is wie die is en niet opzettelijk ons pijn wilde doen.
De ander accepteren zoals die is
We vatten dingen meestal persoonlijk op. Terwijl het eigenlijk nooit met ons te maken heeft als persoon. We zijn wie we zijn en onze waarde, ons bestaansrecht, dat kan niemand afpakken. En zo is dat ook bij die ander. Maar misschien draagt die ander wel net zo goed een diepe gekwetstheid met zich mee. En heeft vanuit die pijn of onmacht gereageerd. Wij maakten het persoonlijk maar dat is het nooit. En als het al bedoeld is om je persoonlijk te kwetsen dan nog heb je altijd de keuze om het niet persoonlijk te nemen. Want of iets persoonlijk wordt genomen bepalen wij zelf! Alles wat een ander doet of zegt; zegt iets over die ander, nooit over ons.
Neem de racist. Pure persoonlijke aanval op wie je bent als mens. Maar zegt het iets over jouw waarde als mens, door de kleur van je huid? Of zegt het iets over de geestelijke toestand van de racist? Ja natuurlijk is het pijnlijk als iemand je zo aanvalt op je zijn. Maar we bepalen zelf wat het met ons doet. Als we het bij de ander laten, plaatsen we die ander in een groter perspectief. Misschien heeft die racist het zo geleerd, werd hij of zij ooit gekwetst door iemand met een andere kleur. Het praat het gedrag niet goed. Maar net zoals wij niet veroordeeld willen worden is de kunst om ook ieder ander mens intern niet te veroordelen.
Onze waarde bepalen we zelf!
We zijn waardevol. Niemand kan dit van ons afpakken. Alleen wijzelf kunt bepalen of we die waarde ook voelt. Of we de ander laten bevestigen wat we diep vanbinnen al over onszelf denken. Als we alle oordelen, overtuigingen en gekwetstheden loslaten dan blijf ‘jij’ over. Gewoon jij. Lekker jezelf. Kortom de kunst zit in jezelf zien en van jezelf houden. We kunnen niet weglopen van de pijn en we kunnen niet vechten ertegen. Dat geeft enkel maar innerlijke strijd. We kunnen het wel toestaan, omarmen, accepteren. Dan mag het er zijn maar het bepaalt ons niet meer of hoe we ons voelen. Dan mag de ander zijn wie die is en kun jij jezelf volledig toestaan te zijn wie je bent.
Vind je dit nog lastig of lukt het jou nog niet goed om deze pijn te doorvoelen. Ook dat is helemaal oké. Er is niets mis met jou en je bent ook niet moeilijk. Iedereen doet het op zijn eigen tempo en op zijn eigen manier. En soms gaat het er juist om dat we weer durven uitreiken, hulp vragen. De eerste stap in een stukje kwetsbaarheid en vertrouwen opbouwen. Je hoeft het niet alleen te doen en je bent ook niet zwak. Als jij voelt dit heb ik te doen dan is dat jouw pad. De paarden en ik lopen graag een stukje met je mee. We leren je te verzachten en toe te staan, jezelf te ontmoeten op een nieuwe manier. Lees meer over wat wij voor jou kunnen betekenen.
Zielswerk met paarden: Systemisch werk & Paardencoaching
Elke nieuwste blog direct in je mailbox ontvangen? Meld je hier aan om op de hoogte te blijven!
