Hulp vragen is niet iets wat we makkelijk doen, waarom is dat toch zo moeilijk? Wanneer het niet goed gaat praten we er liever niet over. Maar soms lukt het niet om zelf uit een bepaalde situatie te komen. Als je nog jong bent, wanneer je gemanipuleerd wordt of bij schaamte zoals vaak het geval is bij slachtoffers van misbruik. In gedachten laat je signalen zien, je probeert om hulp te vragen. Maar niemand ziet het. Aan de buitenkant is het niet zichtbaar of voelbaar. Of als mensen dan toch een vermoeden hebben en er naar vragen dan wordt de werkelijkheid vaak verborgen. Het is aan de slachtoffers om uit te reiken als ze hulp nodig hebben. Hoe kunnen omstanders bij enig vermoeden het slachtoffer helpen op een manier die veilig genoeg voelt dat het slachtoffer zich open durft te stellen om hulp te ontvangen? Dat vertel ik je in dit blog.
Alles draait om veiligheid
De grote fout die we maken als we hulp aanbieden is dat dit heel direct gaat. Er is nog geen enkele basis van veiligheid. Kan het slachtoffer je wel vertrouwen? Er hangt vaak zoveel mee samen in de situatie. De gevoelens van het slachtoffer maar ook de druk van dader. De geloofwaardigheid, want wat als niemand het gelooft? Emoties van omstanders niet te vergeten, want hoe gaan mensen reageren. Worden ze zelf geraakt, boos of verdrietig. Is het mogelijk kwetsend of zal de ander ingrijpen op een manier die het slachtoffer helemaal niet wilt?
Wanneer iemand zich in een onveilige situatie bevindt is veiligheid cruciaal. Ook is praten vaak heel lastig dus vragen moeten beantwoorden kan heel ongemakkelijk voelen. Wat kan je dan wel doen? Begin eerst eens met iemand het gevoel geven dat je er bent. Dat wat er ook gebeurt; je er staat en niets verwacht of forceert. Benoem wat je ziet of wat je voelt zonder te zoeken naar bevestiging. Daarmee spreek je uit dat je iemand ziet en dat het oké is als ze er nog niet klaar voor zijn om het te erkennen. Het wordt op die manier zichtbaar en voelbaar zonder verdere gevolgen. Zo kan het slachtoffer wennen aan het gevoel van niet meer hoeven te verbergen.
Vertrouw op je gevoel
Slachtoffers schieten vaak in de ontkenning. Zie dit niet als persoonlijk. Het is hun bescherming en ze zien geen andere mogelijkheid dan liegen. Vaak zijn ze er zelf ook nog niet aan toe om het onder ogen te komen. Erkennen dat de situatie echt ernstig is, dan moeten ze ook hun eigen pijn voelen. Dit is eng, doet zeer en willen ze liever voorkomen. Makkelijker lijkt het om de situatie mooier af te schetsen of vast te houden aan de illusie dat het beter wordt.
Vertrouw dan ook niet op de woorden. Kijk voorbij wat gezegd wordt naar de lichaamstaal. Stem je af op de persoon, wat voel je. Vertrouw je eigen waarneming. Liever een keer te bezorgd dan dat je meebewoog en achteraf spijt hebt dat je niet meer gedaan hebt. Besef goed dat de vicieuze cirkel heel lastig is voor het slachtoffer om uit te komen. Uiteindelijk kun je, behalve bij kinderen, weinig doen zolang de ander er niet zelf klaar voor is om uit de situatie te stappen. Echter zonder een veilig en vertrouwd vangnet gaan ze er sowieso nooit uitstappen.
Wees het vangnet
Goede steun uit de omgeving is cruciaal. De ander moet zelf uitreiken naar hulp en steun. Dit vinden we vaak lastig. Je kunt dit proces makkelijker maken voor de ander door niet te oordelen en te laten weten dat wat er ook is je er bent. Dat je de ander ziet en hoort zelfs als ze zich niet uitspreken. Geef ze het gevoel dat wat ze ook doen het oké is, dat het jou niet afschrikt. Probeer niet uit te gaan van de manier hoe jij denkt dat jij zou handelen in zo’n situatie. Wees geduldig en vertrouw op de eigen kracht van de ander.
Ben of ken jij iemand die hulp nodig heeft? Wil je heel laagdrempelig een eerste stap zetten. Doe dan een gratis mini reading. Hierbij kun je jouw vraag aan mij stellen en help ik jou op weg met inzichten om de eerste stappen te zetten. Eigenlijk de tweede want door een reading aan te vragen zet je al een eerste stap!
Elke nieuwste blog direct in je mailbox ontvangen? Meld je hier aan om op de hoogte te blijven!
