Voor jezelf kiezen, doen wat goed is voor jou, de hoofdrolspeler zijn in jouw leven. Het klinkt zo logisch en simpel en toch blijkt de praktijk waarachtig moeilijk. Als je diep naar binnen kijkt weet je precies wat jij zelf wilt of nodig hebt. En toch luisteren we hier niet naar. We hebben het gevoel aan verwachtingen te moeten voldoen. We zijn bang voor kritiek of om een ander te kwetsen. Ergens zijn we misschien zelfs arrogant om te denken dat die ander niet zonder ons zou kunnen. Of vinden we het juist egoïstisch om voor onszelf te kiezen? En dan heb ik het nog niet eens over alle patronen en systemische verstrikkingen die meespelen.

Wat gun jij jezelf? Wat ben jij waard? Hoe belangrijk vindt jij jezelf? Wat is jouw plek in deze wereld, in jouw wereld. En sta je ook werkelijk op die plek of ben je stiekem toch bezig om jezelf op te offeren. Stel jezelf eens eerlijk de vraag wat jij belangrijker vindt; dat jij je goed voelt, of dat de ander zich goed voelt? En ja als het gaat over de postbezorger of de winkelbediende dan zal dat antwoord vrij simpel zijn. Maar als het gaat over de mensen die dicht bij je staan, familie en vrienden. Je partner, je ouders…. hoe simpel is die vraag dan nog, kun je dan ook nog voor jezelf kiezen?

Ook ik worstel al lange tijd met dit thema. Mijn leven lang al zit ik verstrikt in de emoties van anderen. Zo prachtig als mijn gevoeligheid nu is als instrument voor mijn werk, zo is het jarenlang een last geweest waar ik onder gebukt ging. Dankzij de coaching met paarden veranderde er iets. ‘Overleven’ werd ineens ‘leven’. Het proces om de regie in mijn leven terug te pakken ging langzaam van start. Maar zoals met alles leer je ook hierin dat hoe meer je leert, hoe meer je erachter komt hoe onwetend je nog bent. Zoveel stappen heb ik het afgelopen jaar gezet en gelukkig stelt het leven mij keer op keer weer op de proef. Zelf loop ik altijd tegen de muur van doorzetten. Mijn grenzen blijven verleggen; want Joyce kan alles en opgeven kennen wij Puisters niet. Maar de prijs die je ervoor betaalt is hoog. Meestal betaal je die prijs met je lichaam. Zo heb ik dat nu ook weer. Mijn diepe wens om mijn werk ten volle uit te voeren. Dat ik iets moois mag neerzetten in deze wereld, want dit werk maakt mij zielsgelukkig. Daarbij mijn zwangerschap die mij de kans geeft om 100% te gaan voor dit werk. Maar daarmee ook alle andere dingen die ik nog doe, die ook leuk zijn en bijdragen maar niet mijn diepste wens vervullen, los te laten. En dat loslaten is nogal een dingetje…. mijn hoofd heeft er nog een beetje moeite mee. Mijn lijf daarentegen is erg streng. Alles wat niet is wat ik echt wil diep vanbinnen kost me energie, en laat ik die energie nou net even niet hebben!

Maar wat is dan het verlossende antwoord op de vraag hoe kun je voor jezelf kiezen?! Ik hoopte stiekem dat door dit te gaan schrijven ik vanzelf tot dat antwoord zou komen. Terwijl ik eigenlijk dat antwoord best weet…. welke keuze gemaakt moet worden is niet zo moeilijk, maar om het daadwerkelijk te doen is een 2e. Want uiteindelijk gaat het niet om onszelf geen geluk gunnen. Natuurlijk gunnen we onszelf dat. Maar als wij ons goed voelen wie voelt zich dan niet goed? Kunnen we lijdzaam toezien dat die ander zich niet goed voelt? Mogen wij het beter hebben dan die ander? Durf ik mijzelf op de eerste plek te zetten en groots te zijn terwijl ik zie dat de ander zichzelf tekort doet. Ja misschien kan ik beseffen dat, dat dan de keuze is van de ander en ik er geen invloed op heb. Maar ik moet het wel aanzien, kan ik dat? Of is het makkelijker om te zeggen; ik zal het niet beter hebben dan jou?

http://joycepuister.nl/particuliere-coaching/