Overleven

Zeven uur, eindelijk thuis na een pittige werkdag. Er moet nog gekookt worden, dochterlief zit lekker te spelen. Ik kijk in de kast, er is weinig maar even naar de winkel is geen optie. Eigenlijk weet ik niet meer hoe ik het voor elkaar moet krijgen maar ik gooi toch maar wat groenten in de pan, beetje aardappelpuree erbij en vissticks. Nee ik ben er niet trots op, ik wil liever die perfecte moeder zijn die een gezond maal kookt maar de batterij is leeg. Met lood in de benen breng ik na het eten mijn dochter naar bed, nog een verhaaltje en dan val ik uitgeput op de bank. Eigenlijk moet ik nog aan me studie werken maar mijn ogen vallen dicht. Overleven kost veel energie..

De volgende dag zit ik weer vroeg in de trein. Even een dagje school in Tilburg. Mijn dag is pas net begonnen maar het lijkt of ik de hele nacht niet geslapen heb. Snel nog die opdracht afmaken maar ik kan amper nog nadenken van de vermoeidheid. Ik kijk naar buiten en zie de omgeving voorbij schieten en besef dat het wel veel weg heeft van mijn eigen leven. Alsof ik in een trein zit waar ik geen controle over heb, ik word geleefd. De dagen glijden aan me voorbij en het lijkt me nauwelijks te raken want ik voel niks behalve de vermoeidheid. Overleven is de enige optie.

Het perfecte plaatje

Aan de buitenkant is er weinig van te zien. Op Facebook zet ik de leukste berichten over mijzelf en mijn dochter. Alle successen en leuke uitjes of andere mijlpalen die ik gehaald heb. Ik vertel iedereen lachend dat ik 2 banen heb en mijn bedrijf maar nog steeds onder het minimumloon zit en er geen mogelijkheid is voor een aanvullende uitkering. Maar wat maakt het uit, ik kan goochelen met geld. Ik heb alles wat ik wil en leef zuinig daar kunnen anderen nog wat van leren. Alle complimenten bevestigen deze doorzettertshouding. “Hoe doe je dat toch allemaal Joyce” of “jeetje wat knap dat je dat allemaal kan” En ook al maken de mensen zich zorgen om mij ik neem van niemand hulp aan dus ze kijken toe en lachen terug.

Maar de eenzaamheid is groot. Ik bouw maar verder aan mijn dromen maar de prijs is enorm hoog. De rugzak die ik al zo lang meedraag is zo vreselijk zwaar maar de muur die ik om mezelf heen gebouwd heb is gigantisch. Zelfs als zou ik willen voelen, willen huilen, dat kon ik niet. Ik was zo afgesloten van mijzelf. De overtuiging dat als ik ‘alles perfect had’ dan kwam het wel goed, was sterker dan het besef dat ik mezelf stukje bij beetje kapot maakte. Diep van binnen hoopte ik dat iemand mij wel zou gaan zien. Dat er iemand mij kwam redden. Niet iemand die hulp aanbood want daar was mijn trots te groot voor. Maar gewoon iemand die mij zou zien en zegt kom maar meisje ik los het voor je op en ik duld geen tegenspraak. Dan kon ik tegensputteren omdat ik absoluut niet wou toegeven dat ik het nodig had maar deze persoon zou doorzetten en uiteindelijk zou ik dan dankbaar toegeven. Maar deze persoon kwam niet, niemand kwam mij redden…

De verbittering

Mijn lijf gaf al zo lang signalen maar ik negeerde alles. Mijn studie was klaar en vanwege mijn dochter haar school moest ik kiezen tussen mijn bedrijf en mijn werk. Ik koos voor mijn bedrijf. Hoewel ik het mezelf vreselijk onzeker maakte was vrijheid nog altijd mijn hoogste doel. Liever gaf ik alles op als dat betekende dat ik vrij kon zijn, dan dat ik een concessie moest maken op dat wat me echt gelukkig maakte. En nee ik was bepaald niet gelukkig maar ik deed in ieder geval wat ik wilde dacht ik. Zolang ik mijn dochter en paard maar had dan kon de rest me gestolen worden. Dus de sprong was gemaakt en dat leek me veel ruimte te geven. Toch kwamen er andere zorgen voor terug en bleef ik dingen aantrekken die me onderuit haalden.

Met mijn kokervisie op mijn ambities gericht mistte ik alle signalen. En ja dan komt het moment dat je beseft dat je alles kwijt raakt. Stoom uit mijn oren, ik heb zo hard gewerkt waar heb ik dit in vredesnaam aan verdient! Er was niks meer te redden en het besef ‘als het al te laat is’ kwam keihard binnen. Maar nog altijd was er die doorzetter die zich niks liet vertellen door een ander. Loslaten en weer doorgaan, ik begin ergens anders wel weer opnieuw. Maar op die grote muur kwam weer een nieuwe laag ‘niemand gunt mij iets, ik heb niemand nodig, ik zal het wel weer zelf doen’. En zo denderde de trein weer verder.

Tijd voor verandering

Ik kan zoveel tegenslagen opnoemen ondanks dat ik het best goed voor elkaar had. In kleine stapjes veranderde er wel wat zaken waardoor het soms wat beter ging. Maar eigenlijk was ik nog altijd alleen maar aan het overleven. Hoewel mijn gevoel compleet uitgeschakeld was en ik op wilskracht door bleef gaan zocht ik onbewust toch de dingen op die mij wel degelijk gingen helpen. Zodoende dat ik in een paardencoaching terecht kwam. Ik stond daar in de bak en het enige wat ik deed was mijn gevoel keihard onderdrukken. Ik kon niet nadenken door de invloed van de sessie. Het paard stond er vreselijk zwaarmoedig bij en zijn neus drupte. Een teken dat je niet kunt huilen, ja dat klopte wel. En ook de zwaarte was erg herkenbaar. Het paard stond als een blok aan de grond genageld, net als ik. Ik stond dan wel te rillen van de kou, alle emoties kwamen los maar ik deed er nog steeds alles aan om die te onderdrukken. Eenmaal uit de bak ging het paard rollen. Wat staat voor zware thema’s, zoals burn-out of zware emoties, wat je nog niet los kunt laten. Tja ook dat was weer herkenbaar…

De volgende sessie was compleet het tegenovergestelde. Het paard vloog door de bak bokkend en springend. Ik stond nog altijd aan de grond genageld. Iedere keer weer kwam het paard voor me staan, deed voorzichtig een paar stapjes naar me toe tot hij 2 meter voor me ineens weer omdraaide en wegvloog. Ik snapte de onrust wel. Zoveel zwaarte die de vorige sessie werd gespiegeld was er ook die trein in mij die maar door bleef denderen. Het paard spiegelde de verbinding die ik diep vanbinnen wilde maar tegelijk als het te dicht bij kwam weer afstootte. Want verbinding betekent dat je ook dat moet gaan voelen wat je telkens probeert te onderdrukken en ik was duidelijk nog niet klaar om die confrontatie aan te gaan!

Kwetsbaar durven zijn

van overleven naar leven

Beide sessies duurden weken voordat er ook maar iets tot me doordrong, zo vreselijk afgesloten was ik. Maar toch waren er scheurtjes gekomen in die grote muur. En langzaam werden die zwakke plekken weker tot het moment dat ik klaar was voor de grote confrontatie. Natuurlijk was er wel het e.e.a. nodig om mij tot dat punt te brengen. Ongeveer alles moest ontploffen voordat ik ook maar enige vorm van overgave kon toelaten. Ik was het zo vreselijk beu om telkens weer teleurgesteld te worden. Om me altijd eenzaam te voelen. Dat ik zo mijn best deed voor iedereen maar het leek alsof mij niks gegund werd. Gefrustreerd ging ik in de wei bij de paarden zitten.

De kleinste pony van de kudde, Roza, kwam naar me toe en ging zomaar liggen. Ik vroeg mijzelf af, als ze mij zou spiegelen, wat dat dan zou betekenen. Liggen is kwetsbaar voor een paard en met dat het woord kwetsbaar in me opkwam barstte de scheuren in de muur. Alle opgekropte emotie was niet langer meer te onderdrukken en kwam eruit. Eindelijk, en de paarden kwamen me allemaal helpen. Super bijzonder om te ervaren dat die prachtige grote dieren vrijwillig bij mij bleven om me te helpen. Langzaam werd het stiller in mij, ik voelde een leegte die ik nog niet eerder had meegemaakt. Fijn was het wel. Ik kon niet meer denken of willen, ik was gewoon even helemaal leeg.

Tijd om te stoppen met overleven en te gaan ‘leven’

Na dat moment van instorten op een goede manier was er iets verandert. Ik kon niet langer meer op wilskracht, ik kon niet meer doorzetten. Ik wilde namelijk niet meer. Klaar was ik met vechten, klaar met de verbittering en klaar met het overleven. Het werd tijd om te gaan leven! Ik kreeg opnieuw keuzes aangeboden in mijn leven en nu herkende ik ze. Ging ik kiezen voor datzelfde of ging ik kiezen voor iets dat beter was voor mijzelf? Alles leek ineens makkelijker. Die zware rugzak was al een heel stuk lichter en in plaats van moeilijkheden leek ik nu goede dingen aan te trekken. Hoe bijzonder, ik hoefde er niet eens iets voor te doen! De wereld zag er ineens anders uit, of had ik gewoon een andere bril opgezet? Zo moeilijk als alles eerst was zo makkelijk werd het nu. Niet zo gek eigenlijk want ik zwom altijd tegen de stroom in en nu liet ik me gewoon meebewegen op de stroom. Dat is het verschil tussen leven en overleven.

Ik ben nu 4 jaar verder na mijn eerste paardensessie waar het allemaal mee begon. Om te stoppen met overleven moest ik weer verbinding maken met mijzelf en dus ook met mijn pijn. Het duurde even voor ik de oplossing vond maar uiteindelijk was het de grootste verandering ooit in mijn leven. Ondertussen heb ik al heel wat sessies gedaan die telkens makkelijker werden en het effect razendsnel zijn werk deed. Overleven, iets wat ooit kracht gaf om telkens de stroom weer te trotseren is nu verandert in leven en geeft me nu de kracht om me op volle snelheid door de stroom mee te laten bewegen. En wauw wat heeft het me al veel gebracht! De een na de andere wens gaat in vervulling en zelfs mijn grootste droom lijkt ineens zo dichtbij dat ik het zelf amper kan geloven! Maar het allerbeste is dat ik gelukkig ben! Ik ben gewoon mezelf en ik gun mijzelf het beste, ik heb eindelijk de weg gevonden naar echte vrijheid! Want uiteindelijk ben jij zelf degene die voor jouw geluk zorgt !

van overleven naar leven