Even stilstaan bij het punt waar je bent. Dat is niet mijn sterkste kant. Ik wil altijd voorruit. Meer en beter, niet in het negatieve, in tegendeel juist. Mijzelf ontwikkelen tot een betere versie van mijzelf. Het thuis van de paarden verbeteren zodat zij nog gelukkiger worden. Nog beter worden in mijn werk zodat ik de ander beter van dienst kan zijn, dat ik een positieve afdruk in de wereld kan zetten. Allemaal, in mijn ogen, goede doelen die ook bijdragen voor een ander en voor het grote geheel. En dus niet om geld of materiƫle zaken.

Het is goed om soms even stil te staan en te beseffen waar je bent en waar je vandaan kwam. Zeker wanneer je ongenoegen voelt over dat het niet goed genoeg is of niet snel genoeg gaat. Op die momenten moet ik mijzelf een halt toeroepen. Even stil staan en omkijken naar wat er al is. Tevreden zijn met mijzelf en wat ik tot dit punt al heb bereikt.

Laatst vroeg iemand om mijn visitekaartje. Ik had alleen van ‘Samenwerken met je paard’ een kaartje, dus schreef ik daarop de gegevens van ‘SWJP Coaching’. “Ja ik heb eigenlijk twee bedrijven, oh nee wacht eigenlijk zijn het er drie…. maar het hangt wel allemaal samen” zei ik tijdens het schrijven. De mevrouw keek even vragend op toen ze zei; “Drie? Hoe oud was je ook al weer?” Terwijl ik terug naar de auto liep dacht ik even terug aan deze opmerking. Ja eigenlijk zijn het er drie ondanks dat ze veel met elkaar verband houden omdat het paardgerelateerd is. Toch zijn het drie verschillende werkvormen, pensionstalling, coach en instructeur. En misschien zijn het kleinschalige bedrijven maar ik heb ze wel zelf opgebouwd.

Toen ik bij het evenement ‘meidendromen’ was om jonge meiden te inspireren ging het veel over ‘wat je later wilt worden’. Ik heb nog dagen erna zitten denken over wat ik als kind zei maar ik wist het niet meer. Tot nu, want tijdens het schrijven komt ineens de herinnering naar boven dat ik altijd een eigen bedrijf wilde hebben.

En dan kijk ik even achterom waar ik vandaan kom. Beseffend wat het me gekost heeft. Want het was allemaal zo gemakkelijk niet. Heel wat keren ben ik gevallen maar altijd moest ik van mezelf weer opstaan. Met weinig tot geen inkomen, iets wat veel ‘starters’ ontmoedigt, bouwde ik toch mijn stal op. Ondanks dat ik mijn dochter alleen moest opvoeden bleef ik studeren en deed ik elk jaar weer iets om mijn kennis en kunde te vergroten. Het ‘overleven’ putte me uit tot diep in mijn lijf maar ik bleef werken want er moest eten op tafel komen. Marketing…..vreselijk! Maar als je een bedrijf wilt runnen moet je van alle markten thuis zijn of genoeg verdienen om iemand in te huren. Dus blijf je, je verdiepen in hoe je zichtbaarder wordt en klanten trekt, want zonder klanten geen geld…

En dan niet te vergeten mijn eeuwige drang om mijzelf te verbeteren, goed was niet goed genoeg, het kan namelijk altijd beter! En ja wat je vraagt is wat je krijgt… dus de levenslessen bleven komen. En wat ik doe, doe ik niet half. En dan dacht ik soms dat ik wel even toe was aan een adempauze maar stilstaan betekent geen voorruitgang dus liet ik de adempauze maar weer liggen.

Spijt heb ik niet van de route die ik genomen heb. Het was pittig maar tegelijk leerzaam. Met alles wat ik nu weet zou ik absoluut een andere route nemen als ik het over kon doen. Gelukkig heb ik daar nu de kans voor. Want er ligt nog een heel leven voor me. Het begint nu pas echt leuk te worden. Ik kan nu kiezen of ik weer de zware route tegen de stroom in neem of dat ik me mee laat drijven op de stroom. Door mijn ervaringen kan ik anderen inspireren om ook te kiezen voor ‘leven’ in plaats van ‘overleven. En inspireren om even stil te staan, achterom te kijken en glimlachend weer verder gaan.

blogs en vlogs