Vertrouwen

Vertrouwen, dat is en blijft lastig. Toch leer ik steeds meer dat het zo ontzettend fijn kan zijn. Soms is het goed om eens stil te staan bij hoe simpel dat kan zijn. Vorige week was ik bij de nieuwjaarsborrel van de gemeente. Iets wat ik normaal niet doe maar mijn schoonvader vroeg of ik mee ging. De burgemeester gaf een toespraak waarin hij ook iets zei over de zorg binnen de gemeente. Na de toespraak ging iedereen weer borrelen. Ineens kwam het idee in mij op om een vraag te stellen. Per slot van rekening liep hij niet voor niks rond.

Nu was het enige probleem dat ik niet echt een held ben als het gaat om mensen aanspreken. Ik heb al snel het gevoel dat ik iemand stoor of teveel ben. Dus kwam het geniale idee in mij op om het universum om hulp te vragen. Maar ja hoe doe je dat dan, dat hulp vragen aan het universum? Simpelweg een intentie zetten. Zo zette ik de intentie ‘ik zou de burgemeester graag een vraag stellen‘. En ineens kwam hij mijn kant op lopen, ik dacht dit is het moment om hem aan te spreken maar hoe doe ik dat dan. Dus in mijzelf vroeg ik aan het universum ‘willen jullie mij helpen?

 

De ondoorgrondelijke wegen van het universum

Het antwoord kwam direct. Er kwam namelijk ineens een invalidenwagentje die de doorgang blokkeerde. Waardoor heel toevallig de burgemeester exact voor mijn neus tot stilstand werd gebracht. Heel geduldig wachtte hij en ik dacht alleen maar ‘Wow dit is mijn kans, doe het dan, doe het dan..‘ maar ik deed het niet. Onzekerheid nam de overhand maar in plaats van mezelf te straffen met negativiteit deed ik iets totaal anders. ‘dank jullie wel voor deze kans, ik heb hem niet genomen want ik durfde niet. Desalniettemin wil ik het nog een keer proberen. Willen jullie mij nog een keer helpen?’ Ik bedankte het universum voor de kans die ik gekregen had, nam mijn verantwoordelijkheid voor de gemiste kans en vroeg om nog een kans. Ik bleef er heel rustig onder en nam me voor dat ik het nog een keer zou proberen. Geduldig wachtte ik af vol vertrouwen dat het goed zou komen.

Natuurlijk kwam het goed, hoe zou je kunnen twijfelen aan het universum? En terwijl ik daar stond kwam de burgemeester wederom onze kant op. Hij had het niet echt druk met anderen dus geen twijfel, het universum had mij goed geholpen nu was het mijn beurt om te laten zien dat ik het kon! Maar voor ik de kans kreeg sprak mijn schoonvader hem aan en kon ik zo bij het gesprek aanschuiven. Wauw! Dat was werkelijk de meest simpele manier. Het kwam gewoon naar mij toe. Natuurlijk moest ik zelf wel even mijn vraag stellen maar dat was nu niet zo moeilijk meer. Het antwoord op mijn vraag werd ik niet veel wijzer van maar dat gaf niet. De grootste les had ik namelijk al geleerd! Vertrouw altijd op het universum! Vraag heel precies wat je wilt en wacht dan af, het komt echt naar je toe. En als je de eerste keer niet slaagt dan krijg je gewoon een 2e kans waarbij het je misschien net als bij mij nog gemakkelijker gemaakt wordt ook!