Ik zat net een filmpje te kijken over onzekerheid. Naar mijn idee hebben de makers heel goed laten zien hoe kleine dingen in een relatie veel teweeg kunnen brengen. Opmerkingen, kleine veranderingen niet opmerken of het niet luisteren. Eigenlijk de waardering voor de ander en de ander het gevoel geven dat hij of zij wat waard is. Hierin ging het om een vrouw. Ik denk dat veel vrouwen zich herkennen in het filmpje. Echter denk ik dat mannen evengoed met deze gevoelens kunnen kampen.

Aan het eind werd een stukje toelichting gegeven en vervolgens de uitnodiging om iemand een compliment of waardering te geven. Super goed natuurlijk, want wat je geeft is wat je krijgt… Echter kwam bij mij heel erg de vraag op: waarom is een ander verantwoordelijk om jou een goed gevoel te geven?

 

Eigen verantwoordelijkheid

Als je, je herkent in zo’n voorbeeld dan voel je waarschijnlijk veel steun. “Zie je wel, het is niet oké dat hij naar een ander kijkt” of “die opmerkingen zijn heel pijnlijk, gelukkig snappen deze mensen dat ook”. Ik herken het ook hoor, frustratie en de gekwetstheid. Hoe je erop reageert is voor ieder persoonlijk. Zelf ben ik nogal scherp van tong. Een ander zal zich misschien juist onzichtbaar maken. En niets is goed of fout, het is gewoon. De vraag die overblijft is dan, is het die ander zijn verantwoordelijkheid of die van jouzelf of misschien beide?

Zelf denk ik, in termen van relatie: beide. Simpelweg omdat je in een relatie beide inzet moet geven om de relatie te laten slagen. Maar uiteindelijk ben je zelf ten alle tijde verantwoordelijk voor jouw gevoel! Ongeacht hoe een ander tegen je doet. Om terug te pakken op het voorbeeld van het filmpje. De man maakt een opmerking over de vrouw dat haar rits niet dicht gaat “had je gisteren misschien toch beter dat toetje niet kunnen nemen”. Heel flauw natuurlijk, en pijnlijk. Want zij zal ongetwijfeld hierin horen dat hij vindt dat zij dikker geworden is. Was het terecht dat hij deze opmerking maakte? Was het een grapje? Draagt het bij aan hun relatie? Dat zijn vragen die interessant zijn. Nog interessanter vind ik de vraag, waarom je een dergelijke opmerking zou maken….Daar ligt dus een stukje verantwoordelijkheid van de ander.

Verantwoordelijkheid nemen voor jouw gevoel

Hier wordt het pas echt leuk. Want het is natuurlijk makkelijk om te zeggen: hij geeft mij een rotgevoel, of hij noemt mij indirect dik. En wat ga jij daar aan doen?! Mijn eerste reactie zou waarschijnlijk zijn iets in de trant van ‘heb je zelf al eens in de spiegel gekeken’. Een ander lacht erom en maakt er een woordgrap mee. Op het filmpje besluit de vrouw niet meer mee te gaan naar het feestje.

Dit zijn hele menselijke reacties denk ik. Maar naar mijn idee totaal niet functioneel. Ik leer mensen om hun gevoel uit te spreken, zichzelf kwetsbaar op durven stellen. Dus in plaats van boos worden of in slachtofferrol gaan, laat ik ze hun gevoel uitspreken. Dit is niet alleen verantwoording nemen voor jezelf. Maar ook de ander een grens geven zodat hij of zij daarin de eerder genoemde verantwoordelijkheid KAN nemen.

Ik voel me gekwetst door de opmerking die jij net maakte. Misschien bedoelde je het niet zo maar ik krijg het gevoel dat jij mij dik vindt. Ik zou het fijn vinden als je niet meer zulke opmerkingen maakt” Misschien zelfs nog: “Zelf vind ik mijzelf ook dik en daar heb ik veel verdriet van.”

Het uitspreken van hoe jij je voelt is zo belangrijk! Dit is voor jezelf zorgen! Jezelf waardering geven. En zeggen waar jouw behoeften wel liggen, of wat jouw grens is! Dit wil ik wel en dit wil ik niet. Dat geeft de ander ook bewustwording op zijn of haar gedrag. Zodat ze ook na gaan denken bij wat ze zeggen. Stel dat de ander vindt dat jij je aanstelt, dan kun jij je afvragen of dat de juiste partner is voor jou…. Maar misschien was de ander zich totaal niet bewust en dacht gewoon even grappig te zijn. Door je gekwetstheid te tonen maak je de ander ook bewust. Niet dat, dat het belangrijkste doel is. Het gaat erom dat jij verantwoordelijk bent voor jezelf!