Wat is dat toch dat we zo snel onze conclusies trekken? Vanochtend werd ik wakker en zag ik een reactie op een filmpje. Natuurlijk krijg je reactie als je dingen online zet. En ja hoe je ook je best doet er is altijd de kans dat iemand niet positief reageert.

Het welzijn van mijn dieren staat voorop. De mensen die mij kennen of een beetje volgen die twijfelen daar niet aan. Wanneer iemand dan suggereert dat ik mijn dier verwaarloos dan doet mij dat veel verdriet. Natuurlijk kun je verstandelijk bedenken dat de persoon uit eigen emotie een reactie geeft. Of dat het bekrompen is omdat hij of zij totaal geen moeite gedaan heeft het totaalplaatje te bekijken. Toch raakt het emotioneel iets aan.

Voor mij is het op de een of andere manier enorm belangrijk dat mensen kunnen zien dat ik het niet fout doe. Simpel voorbeeld, voorrang nemen. Vlakbij mijn paarden is een kruising waar ik van rechts kom maar vaak geen voorrang krijg omdat er nogal hard gereden wordt. Wanneer ik dan een beetje doorduw en mijn voorrang wel neem krijg ik altijd heel erg de gedachte: als ze maar inzien dat ik hier voorrang heb en dus niet fout zit.

Zo heb ik, en ik denk vele met mij, ook vaak als eerste reactie de neiging om mijzelf te willen verdedigen. Dit is iets waar ik de laatste tijd veel mee bezig ben geweest om dat te ontwikkelen. Het besef dat ik mijzelf niet hoef te verdedigen was al een hele stap. Het loslaten gaat altijd wat moeilijker. Zo heb ik vanochtend heel rustig en tactisch weten te reageren. Niet mijzelf verdedigen maar het simpelweg terugleggen bij de ander. (Natuurlijk wel nog even spuien tegen de eerste beste die ik vertrouw). Tegen mijn eigen verwachting in had ik echter weinig last meer de rest van de dag. Als het even in mijn hoofd spookte dan riep ik mijzelf bijeen. Ik legde het weer terug; ‘dit is zijn pijn ik kan hem niet helpen’ en dan weer focussen op mijzelf.

En om er zelfs een positieve draai aan te geven. Het geeft mij weer inspiratie om te schrijven. Het spiegelt mij en daar kan ik van leren. Ik hoef niet als hem vanuit mijn emotie te reageren. Ik kan er boven staan en blijf daarmee uit de strijd.

Een strijd online, het is zo verleidelijk…  vanaf je scherm reageren op een ander is zo gemakkelijk. Ik lees soms ook dingen waar mijn nekharen van overeind gaan staan. Maar ik geloof dat de kunst is altijd bij jezelf te blijven. Waarom raakt het je zo? Welk stuk spiegelt het uit jou eigen leven? Kun je de ander respecteren ook al vind je zijn of haar post, reactie of opmerking nog zo stom…Sta je wel eens stil bij wat jou reactie voor effect kan hebben op de ander?

 

Respect