Gevoelig zijn in de zin van iets goed aanvoelen is een enorm mooie kwaliteit. Je bent empathisch want je hebt de mogelijkheid om letterlijk met iemand mee te voelen. Je kunt direct de sfeer proeven in een omgeving. Voor mijn werk zou ik niet zonder deze kwaliteit kunnen.

Maar wat als jouw gevoeligheid jou juist in de weg zit. Dat de emoties die jij oppikt bij anderen voelen als iets van jou. Of dat je het iedereen naar de zin wilt maken om maar niet hun ongemak te hoeven voelen. Dat de omgeving onveilig wordt door alles wat jij aanvoelt. Of dat elke prikkel teveel is. Dan is het meer een last.

Hoe zorg je ervoor dat jouw gevoelig zijn een hulpmiddel wordt. Hoe zorg je ervoor dat het allemaal niet zo hard meer binnenkomt? 

Het antwoord is simpel. Leer herkennen en onderscheiden. Welke emotie is van jou en welke van de ander. Hoe minder eigen emoties je mee draagt hoe makkelijker het wordt. Want als jij niks anders bent dan puur jouzelf dan weet je ook wat bij die ander hoort. Echter het is niet voor niks dat die emotie van die ander zo raakt. Zeer waarschijnlijk raakt het iets van jou eigen stukken aan.

Kortom durf jij te kijken naar je eigen pijn? Ben jij bereidt om je te verbinden met de emoties die jij hebt? Vaak zit er zoveel oud zeer wat we “vergeten zijn” of wat we diep weggestopt hebben. We praten erover alsof het niks is, het lijkt wel of elk gevoel uitgeschakeld is. Dat is een heel krachtig beschermingsmechanisme wat we ooit nodig hadden maar uiteindelijk ons ook blokkeert.

 

Dankzij mijn paarden heb ik op een zeker moment de stap genomen om in de beerput te duiken. Al mijn muren heb ik afgebroken tot er niets meer over was dan het kleine kwetsbare meisje. Met de hulp van mijn paarden leerde ik dat het niet eng is om gevoelig te zijn. Nu is het, het beste instrument wat ik heb in mijn werk. En net zoals met een muziekinstrument kan het prachtig zijn als je weet hoe je het moet afstemmen en bespelen.

gevoelig