De weerstand was al groot voor ik vertrok. Iets in me wist wat er ging komen. En dat het niet zonder pijn gepaard zou gaan. Maar zoals ik geen enkele confrontatie met mezelf meer uit de weg ga, ging ik ook dit vol aan. 

 

Daar stond ik dan, in de bak bij het paard. Het paard liet weinig zien. De sfeer was gemoedelijk en ik deed braaf wat van me gevraagd werd. De emoties waren voelbaar en ik liet ze gaan want de tijd van verzetten heb ik achter me gelaten. Zoals het onderwater duwen van een bal, kost ook het wegduwen van je pijn teveel energie.

De coaching verliep rustig en vlot. Hoewel ik weet welke effecten het geeft was zelfs ik enigzins sceptisch. Want hoe kon dit stuk, waar ik al zo lang mee vecht, nou met zo’n simpele coaching opgelost worden? Natuurlijk had ik kunnen weten dat bij mij niks binnen de kaders van simpel gaat….

 

Nog geen 2 uur later, daar zat ik dan. Alleen achterin de wei. De pijn was ondraaglijk maar de paarden bleven in mijn buurt. Ze hielpen me om er doorheen te gaan. Want hoe graag we het ook vermijden, er doorheen gaan is de enige mogelijkheid om het werkelijk op te lossen. Ik had gedacht dat ik er goed mee wegkwam maar het universum was nog niet klaar met mij. Vrijwel direct na de coaching kreeg ik mijn thema op schoot geworpen. Zonder dat iemand het doorhad, spiegelden ze het exact naar mij terug. In hun onbewuste rol als representant was er niemand die mij nog zag. De eenzaamheid en het buitengesloten voelen was groot en de pijn om dit zo sterk te voelen ging dwars door me heen.

 

Hoe bizar is het dat die kleine verschuiving in jouzelf maakt hoe andere mensen op je reageren. Eenmaal door alle pijn heen was de wereld anders. Fysiek was alles hetzelfde. Maar zoals eerder iedereen me negeerde was nu de eerste vraag die ik kreeg “gaat alles wel goed met je? Of moeten we even bij je komen zitten?”  Heel even schoot de kwaadheid door me heen waarom ze dat niet eerder konden. Maar meteen kwam het besef dat zij ook maar een pion in het spel waren.

De paarden waren ondertussen ook weer hun eigen weg gegaan en ik wist dat de pijn weg was. En dit keer ook echt weg! En nu een paar dagen verder weet ik ook wat een enorme weerslag het op mij heeft. Blokkades als bergen zo hoog. Waar ik niet doorheen kwam. Dat zijn nu kleine drempels waar ik overheen huppel. Ik sta op mijn eigen plek en dat was alles wat ik nodig had.

Doorleven van je pijn is fijn