Zoals altijd bij deze situaties weet ik waar het op uit gaat draaien. De invloed van mijn systeem op mij is enorm. Het zit er al zo lang en het is pas recent dat ik me hier bewust van ben. Ik ben het zat en doe wat ik meestal doe als ik er zelf niet uitkom; hulp vragen aan de paarden…

Ik hoef niet lang na te denken waar ik de pionnen moet zetten. Er zijn een aantal paarden in de stal. Alsof ze al weten wat er gaat gebeuren staan ze klaar. Ik pak me krukje en ga in een hoekje zitten. Met een zo open mogelijk blik observeer ik de paarden terwijl ik ondertussen de frustratie van eerder boven probeer te halen.

Zodra ik bij de paarden ben ontspan ik. De boosheid en frustratie ebt weg en ik voel dat ik weer mezelf wordt. Hoe ik ook me best doe het voelt leeg in me hoofd en even lijk ik niet meer bij het gevoel te kunnen komen waar ik telkens mee in de knoop zit. Toch laten de paarden het e.e.a zien en ik begin langzaam de puzzelstukjes te leggen. Ineens lopen ze naar buiten 1 voor 1. Zelfs Wen, die altijd voor me zorgt op dit soort momenten, neemt de benen. De leegte is immens. Daar zit ik dan met de pionnen die me in diepe stilte aanstaren. Het alleen zijn voelt ineens heel zwaar.

Het blijft stil en ik krijg het idee om even in de hoepel te gaan staan. Even ervaren hoe het daar voelt in die eenheid van een systeem waar ik zelf zo moeilijk onderdeel van kan uitmaken. Net voor ik erin stap voel ik de drang om naar buiten te kijken. Ik zie de paarden op de wei staan. Gezellig samen terwijl ik daar in mijn eentje in de stal sta. Jep daar is het weer, voor ik er erg in heb wordt ik weer compleet in het gevoel gezogen. Ik weet niet wat ik moet doen en begin de stal maar schoon te maken, de pionnen laat ik nog even staan.

Paarden weerspiegelen het systeem

Het vegen voelt alsof ik de shit van de anderen aan het opruimen ben. De generaties voor me hun pijn die ik telkens opnieuw doorleef. En het ergste is dat ik voel dat ze het niet willen oplossen. Ze blijven liever slachtoffer. En de woede komt als een pijl die dwars door je heen schiet. De boosheid richt zich op de pion en de hoepel. Het systeem waar insluiting nodig is maar uitsluiting heerst. Daar waar de pijn deel van wil zijn, maar in plaats van deel uit te maken ervan, het systeem omver schopt. Zo schop ik in woede de hoepel de stal door. En met dat besef ik dat ik ook precies zo reageer in het echte leven.

Opstelling weerspiegelt het systeem

Nog steeds niet wetend hoe ik dit moet oplossen besluit ik voor mezelf te kiezen en eruit te stappen. Het is niet mijn taak om dit op te lossen. Het is wel mijn taak om mezelf te beschermen tegen dit stuk systeem wat zo door mij leeft. Ik ga lekker in de kantine zitten om het van me af te schrijven want inspiratie geeft het wel. Met wat gezelschap van Jacey die al spinnend en kopjes gevend me vooral afleid. En dan hoor ik de paarden binnen komen. Natuurlijk ik had het kunnen weten. Hoe kon ik denken dat ze onge├»nteresseerd om mij te helpen weg gegaan waren…. wat de enorme afstand precies betekent, geen idee, dat komt misschien nog wel. Maar dat ze me zelfs vanuit de andere kant van de wei nog weten te raken laat wel weer zien wat een enorm krachtig instrument paardencoaching is!

Jacey en ik buiten het systeem