Daar zat ik dan, in de auto, tranen over me wangen. Het gevoel van falen overvalt me nog altijd. Hoe goed mijn verstand me ook vertelt dat het oké is. Dat het een wijze les was en dat ik niet perfect hoef te zijn en niet alles perfect hoef te doen. Toch steekt het gevoel als een mes in mijn maag.

Het was een vreemde dag, intens. Op de een of andere manier zag ik al weken op tegen deze klant. Mezelf afvragend wat er nodig was en hoe ik ze het beste kon helpen kwam ik nergens op uit. Het paard is een beetje het type wat in mijn allergiezone zit. Maar ik ben altijd degene die het hardst roept ‘waar je weerstand zit ligt je grootste leerproces…’

“Begin altijd bij jezelf…voeten, buik en ademhalen” de bekende zin die ik altijd zeg. Het gaat over dat je eerst bewust moet zijn van jezelf. Geaard door je voeten, focus in je centrum en vergeet niet je ademhaling als belangrijk instrument. Voor mij geldt dat net zo goed. Toch was ik dat vandaag even kwijt. Mijn focus lag compleet bij de ander en op zich ook niet gek als je lesgeeft. Maar het is tegelijk de grootste valkuil.

De spiegel die het paard voor hield was groots. In alles klopte het. Voor de eigenaar maar ook voor mij. Ja.. daar is die synchroniciteit weer, waarin alles perfect op elkaar afgestemd is. Maar de eigenaar kon het niet zien net als ik zelf. Pas toen ik uit de situatie stapte en terug naar huis reed viel het kwartje. Kwaad was ik dat ik mezelf verloren had in het spel maar tegelijk beseffend dat ik nou eenmaal ook wel eens wat mis. Het gevoel van falen steekt maar het zal met de tijd wegebben. De les die ik kreeg daarentegen zal ik altijd met me meedragen.

de magie van paardencoaching