Afgelopen week gingen we ons huis schilderen. We dachten dat doen we wel even, maar zoals altijd bleek het toch even iets meer werk. Dit is niet erg voor mij als ik dat op mijn gemakje kan doen.  Ik deel mijn tijd zelf in. Dat is het voordeel van een eigen bedrijf zoals ik dat heb. Mijn dochter hoeft bijvoorbeeld nooit naar de overblijf. Omdat het altijd zo druk is met de bedrijven zijn die momenten voor mij heel belangrijk. Even samen tussen de middag eten. Om 15.15 bij school staan…

Maar nu heeft ze vakantie dus gaat het net even allemaal anders. Elke vakantie neem ik me weer voor om meer tijd met haar door te brengen maar door de drukte is dat niet zo gemakkelijk. Als je dan ook nog een huis moet schilderen dan blijft er weinig tijd over. Toen gingen er onverwachts ook nog vriendinnen bellen om af te spreken. Poeh hoe ga ik dat allemaal plannen.

Mijn vriend wilde alles zo snel mogelijk af maken voordat het bij hun nog drukker wordt. Logisch, maar voor mij werkt dat anders. Want ja die paar dagen extra maken dan ook niet uit. Als ik lekker op mijn gemak telkens een stukje doe met plezier dan komt het ook wel af. Maar ja in een relatie wil je elkaar ook tegemoet komen dus ik gister volledig tegen mijn gevoel in de verf gepakt. Een vriendin die toevallig in Zeeland was een dagje had gevraagd samen naar de kermis te gaan met me dochter erbij. “Ja sorry dat gaat echt niet ik heb belooft te gaan schilderen vandaag”.

Ik kan best genieten van heel precies werken. Uit de losse pols de rechte lijntjes trekken. Niet knoeien en perfecte concentratie, het is bijna een soort meditatie. Maar dit keer niet, ik voelde me opgejaagd. Gefrustreerd ging ik aan de slag en alles zat tegen. Voorbijgangers kwamen een praatje maken. Ik werd aldoor gebeld. De ladder had geen stabiele ondergrond. Ja dan voel je de bui al hangen… Ik was nog perfect schoon toen de telefoon ging en ik van de ladder sprong met gevolg dat de pot verf gelanceerd werd. Neeee!!! @#$%*

Probeer het positieve maar te zien. De verf was in ieder geval niet op de net geverfde muur geland. Maar de grond, de ladder en ik zaten goed onder. Ja domme pech maar ik snapte de boodschap wel. Het laatste kozijn liet ik maar voor wat het was.

 

Zo gaat het altijd. Ik weet het en toch maak ik die fout regelmatig weer. Tegen mijn zin iets doen om een ander gelukkig te maken. Het werkt gewoon niet. Je moet altijd bij jezelf blijven…

 

De stress of de druk die een ander je geeft is iets wat jij ervaart. Het is dan ook aan jou om het los te laten. Trek je grenzen maar. ‘Nee vandaag even niet want ik ga belangrijkere dingen doen namelijk tijd door brengen met dierbaren’. En als de ander er moeite mee heeft dan is dat weer zijn of haar probleem. Misschien offeren ze zichzelf wel te vaak op en komt er jaloezie omdat jij wel voor jezelf kiest. Dat is vervelend maar ook dat hoef je niet naar je toe te trekken. Dat is dan aan de ander om er iets mee te doen. De enige verantwoordelijkheid die jij hebt is om te doen wat goed is voor jou. En natuurlijk is het binnen een relatie belangrijk dat je ook doet wat voor jullie samen goed is. Maar ja ik zou toch alleen de kozijnen schilderen dus of ik dat nou gisteren, vandaag of morgen doe. Voor mij maakt dat niet uit. Waarom zou ik me dan druk maken over de stress van de ander?!

De komende dagen zal de verf nog wel even zichtbaar zijn op mijn handen. Een goede reminder om lekker op mijn eigen tempo de dingen te doen!