Sommige mensen zit het altijd tegen. Ze lijken van de ene put in de andere te vallen. Vaak zijn het juist de types die je het niet gunt. Lieve zorgzame mensen. Harde werkers die nooit opgeven. Krachtpatsers die de hele wereld op hun schouders lijken te dragen. Ze blijven lachen en wat er ook gebeurd niets krijgt ze klein.

 

Kun jij niet zorgen dat ik gewoon ontspan, ik kan er echt niks meer bij hebben“. Ze dacht dat ze al op de diepste laag van de put was toen er die ochtend vlak voor de coaching nog een schep bovenop gedaan werd. Hoezeer ik het haar ook gunde ik wist dat ontspanning haar niet ging helpen. “Er zijn 2 dingen die je kan doen 1. Je gaat naar huis neemt een lekkere warme douche en je probeert te ontspannen. Of 2. Je doet een coaching met mij maar dan geen half werk! Ik ga dat van je vragen wat je al zo lang ontloopt maar daarna zal het lichter zijn”.

Ik had het niet verwacht maar ze nam de sprong en het was zwaar! Haar grootste angst en pijn onder ogen komen. Alle muren laten zakken en overgeven aan wat er is. Compleet verslagen ging ze naar huis. Maar nu maanden later zit ze nog steeds in een opwaartse flow. Alles is veranderd en haar grootste dromen worden werkelijkheid. Als ik dat niet ooit zelf ervaren had zou ik nooit gelooft hebben dat zoiets kan!

 

Toen ik een paar jaar geleden op datzelfde punt stond ben ik bij de paarden in de wei gaan zitten. Mezelf afvragend waar ik het aan verdiende kwam Roza bij me staan. Vervolgens ging ze naast me liggen. Dit is voor paarden heel bijzonder omdat ze liggend op hun kwetsbaarst zijn. Dit beseffend vroeg ik mij af wat dat voor mij zou kunnen betekenen. Ineens kwamen alle andere paarden erbij met gevolg dat Roza omhoog sprong. En toen viel het kwartje…

Het raakte me in alles en de paarden hielpen me. Ze gingen gezamenlijk boven me staan waken. Het voelde alsof ze alle pijn en verdriet eruit zogen. Bijzonder en zo ontroerend maar het besef daarvan kwam pas later. Op dat moment durfde ik voor het eerst in jaren kwetsbaar te zijn. Geen maskers of muren meer. Ik gaf me over, ik kon niet meer denken of voelen. Er was alleen nog ‘zijn’. Leeg ging ik naar huis. Zo leeg had ik me nog nooit gevoeld.

Tot op de dag van vandaag ben ik heel dankbaar voor dat moment. Want sindsdien is alles veranderd. Ik kon me nooit binden, ik kon nooit genieten. Het was altijd overleven. Maar nu ga ik zelfs trouwen! Mijn leven gaat per dag en elke dag is genieten. Het is gevuld met al mijn dromen. En natuurlijk is het hard werken en zijn er nog genoeg obstakels en diepe putten. Maar in plaats van alles naar binnen te trekken heb ik geleerd kwetsbaar te zijn. En dat maakt dat het zachter wordt. Het mag gedeeld worden. En door te delen verdwijnt de eenzaamheid.

 

Kwetsbaar zijn is niet zwak. Het is het liefste wat je voor jezelf kunt doen. Voor jezelf zorgen, van jezelf houden, dat maakt je sterk!

 

Kwetsbaarheid maakt je sterk

Kwetsbaarheid maakt je sterk

 

http://www.joycepuister.nl