Ken je dat gevoel dat je in een put beland? Hoe hard je ook je best doet, iedere keer dat je er bijna uit bent dan val je weer terug…

Van de week is mijn paard gevallen in de trailer. Ze lag helemaal klem en kon niet meer opstaan. Ze was vreselijk in paniek. De trailer schudde en bonkte. Daarom ben ik gestopt om te kijken. Op het moment dat ik er was werd ze rustig. Ze bleef perfect stil liggen en liet mij haar helpen. Vol vertrouwen wachtte ze op mijn teken en toen ik dat gaf kon ze opstaan. ¬†We stonden samen te bibberen van de schrik. Ik had verwacht dat ze niet meer in de trailer zou durven. Maar ik vroeg haar mij te vertrouwen en dat deed ze. Ze liep zo weer die trailer op. Terwijl ze 10 minuten daarvoor nog klem had gelegen erin….

Je vraagt je soms af waarom dingen gebeuren. Toen zei iemand tegen mij dat het voor haar zo herkenbaar was. Zoals mijn paard viel en weer opstond zo zag ze mij ook. Op de een of andere manier raakte me dat heel erg. Want ook al lijk je zo sterk omdat je iedere keer weer omhoog krabbelt. Het vallen doet ook pijn. Het heeft heel lang geduurd voor ik begreep dat altijd maar sterk zijn niet de oplossing is. Zoals mijn paard zich door haar gevecht steeds verder klem legde. Zo kwam ook ik steeds weer in de knel door tegen het leven op te boksen.

Vanavond is Ciske de Rat op tv. Als klein meisje keek ik er altijd naar. Terwijl ik dit schrijf kijk ik naar de film. En verrek, dat is hetzelfde. Ciske is het perfecte voorbeeld van iemand die vecht tegen de uitdagingen van het leven. Hij is aan het overleven. En tegelijk is daar zijn vriendje Dorus. Die door zijn ziek zijn ook moet overleven maar niet kan vechten. Hij is kwetsbaar en moet zich overgeven, vertrouwen. Net zoals mijn paard mij moest vertrouwen. Vol overgave, dat als ze maar stil bleef liggen ik haar kon helpen. Niet spartelen en vechten maar vertrouwen dat het goed zou komen.

Vallen en opstaan… niet vechten. Laat je maar vallen. Drijf op dat vertrouwen!

En als de film eindigt en alles toch nog goed gekomen is dan is er een sprankeltje hoop. Want hoe vaak ik ook val ik kom er telkens weer bovenop en het maakt me sterker. En zolang ik daarin kwetsbaar durf te zijn en durf te vertrouwen dan hoeft die val misschien ook niet zo pijn te doen. Want er is altijd wel iemand om je op te vangen!