Soms kruisen er mensen jouw pad en lijkt het bijna te mooi om waar te zijn… en mijn ervaring: dat is het meestal ook. Zo kreeg ik eens een telefoontje van iemand. Ik dacht even; dit is het teken waar ik op heb zitten wachten! Mijn geduld wordt eindelijk beloond! Geweldig gesprek, alles klopte het was bijna te mooi… we spraken af en toen ze het erf op kwam lopen schreeuwde alles in mij NEEEE!!! Wow, dat gevoel had ik niet verwacht.

Mijn gevoel wist het meteen maar mijn hoofd had dat prachtige plaatje voor zich. Al vissend naar wat er nou klopte van haar verhaal leek het alleen maar een grotere warboel te worden. Ze wist het prachtig mooi te vertellen maar of ze het ook in de praktijk bracht werd me niet helemaal duidelijk. Ik kreeg er de vinger niet op en hield mezelf maar voor dat ik er beter nog eens een nachtje over kon slapen. De dag erna kwam uit totaal onverwachte hoek ineens de bevestiging op mijn vermoeden. De mooie praatjes waren erg mooi maar er was weinig van waar. Ik hield me voor dat ik echt beter naar mijn gevoel moest gaan luisteren.

 

Twijfel

Toch blijf ik gevoelig voor dat hoofd. Het denken dat het zo zeker denkt te weten. Wat maakt het uit of iemand de dingen die hij of zei zegt niet uitvoert? Want wat er gezegd wordt is toch mooi. Zo ontmoette ik laatst iemand die het ook prachtig kon vertellen. Zelfde denkwijze en kijk op het leven. Toch was er daar ook al een alarmbelletje. Voor de ontmoeting was dat al en tijdens de ontmoeting werd dat bevestigd. Oh jeetje, wat moet ik daar nu mee want deze persoon is wel erg bijzonder. Geef het een kans want je mag niet oordelen zei een stemmetje in mij. Daar stond ik dan de kat uit de boom te kijken. Maar hoe sterk mijn gevoel ook probeerde om me iets duidelijk te maken het hoofd nam de leiding. Nieuwsgierig als ik ben werd er toch iets in me geprikkeld. Want het was niet toevallig dat deze persoon op mijn pad kwam.

En nee het was ook niet toevallig, het was een wijze les. Want ik wilde zuiverheid. Ik wilde ontdekken wat mijn grenzen zijn en daar voor gaan staan. Ik hoef me niet aan te passen aan die ander. Ik mag mijn eigen gevoel volgen en mijn eigen ruimte bepalen. Ik hoef niet toe te staan dat iemand mij kwetst omdat hij of zij met zichzelf in de knoop zit. En ik hoef geen ‘ja’ te zeggen omdat de ander dat graag wil of zich anders gekwetst voelt. Dus als ik dan die grenzen trek en ‘nee’ zeg, dan hoef ik me niet schuldig te voelen! En daar zit angst, deels de angst om de ander te kwetsen. Maar je kwetst de ander niet als je kiest voor jezelf op een respectvolle manier. Iedereen heeft het recht om voor zichzelf te kiezen, dat is zelfs je taak. En natuurlijk hoef je daarbij niet de ander omver te lopen.

Het is jou keuze die je mag maken. En als je dat dicht bij jezelf houdt dan kun je de ander niet kwetsen. Dat hij of zij zich gekwetst voelt dat is een ander verhaal… maar dat is dan ook aan hem of haar om dat zelf op te lossen of daar mee om te gaan.

En dan kom ik toch weer uit bij de keuze hoofd of hart? Volg ik mijn denken, het analyseren van de situatie, eindeloos wikken en wegen. Of volg ik mijn gevoel, dat eigenlijk al weet dat het niet zuiver is. Mijn gevoel dat wil dat ik bij mezelf blijf. Niet doen wat hoort of wat de ander graag wil. Of wat misschien goede stappen zouden kunnen zijn omdat mijn denken het bedacht heeft of de ander mij dat wil doen geloven. Gewoon puur zijn. Want uiteindelijk gaat het niet om wat iemand denkt of zegt dat hij kan. Het gaat over vertrouwen op jezelf. Weten wat het juiste is voor jou.

hoofd of hart